Stervensproces: skandha-meditatie

Ga gemakkelijk zitten en richt je aandacht op je ademhaling.

Laat lichaam en geest helemaal verstillen.

Stel je voor dat deze beschrijving een beschrijving is van jouw sterven.

Neem deze processen,

Terwijl ze zich ontvouwen in jezelf waar en stel je ze beeldend voor.

Denk je in dat het dood nadat.

Voel hoe je bewustzijn zich uit het ene ervaringsgebied naar het andere terugtrekt.

Allereerst begint de ophouping van de uiterlijke vorm zich op te lossen.

Het fysieke lichaam wordt zwakker en minder compact.

Het is voor degenen die rond het bed staan duidelijk dat het met het lichaam achteruit gaat.

Terwijl het aardelement zich oplost liggen je armen en benen losjes en zwaar neer.

Je hebt er niet langer de beheersing over.

Ze worden te neergedrukt door een zwaar gevoel.

Een gevoel alsof ze wegzinken in het bed waarop je ligt.

Je kunt je ogen niet meer goed bewegen.

Je kunt je blik niet meer goed ergens op richten.

Je kunt niet meer met je ogen knipperen.

De grauwe vorm valt weg en het fysieke lichaam verliest zijn kleur.

Er is geen kracht meer over in wat eens zo'n solide lichaam leek.

Het gezichtsvermogen begint het te begeven.

In je innerlijke visie ontstaat een glinsterende blauwe luchtspiegeling zoals de wispiegeling van een brandende zon op het wateroppervlak.

Vervolgens valt de ophouping van het gevoel weg.

Het fysieke lichaam ervaart geen pijn,

Genot of zelfs onverschilligheid meer.

Gevoelens van geluk,

Lijden en onverschilligheid worden als zij de een en hetzelfde ervaren.

Men kan zich het verschil tussen lichamelijke en mentale gewaarwordingen en indrukken niet langer herinneren en deze ook niet meer als zodanig ervaren.

Het waterelement lost zich op.

De lichaamssappen,

Bloed,

Urine,

Speeksel,

Zaad,

Zweet beginnen op te drogen.

Het gehoor begeeft het.

Het oor kan geleiden van buitenaf niet langer waarnemen.

Zelfs het zuizen van de oren wordt niet langer meer waargenomen.

Vervolgens valt de perceptie weg.

Je herkent je familieleden en vrienden niet meer.

Het vuurelement lost zich op.

De warmte van het fysieke lichaam verdwijnt.

Het lichamelijk vermogen om voedsel te verteren valt weg.

De inademing wordt zwakker en de uitademing wordt sterker en gaat langer duren.

Het reukvermogen lost zich op.

Het treedt een visioen op van vuurige vonken,

Twinkelend als verre sterren.

Vervolgens valt de ophoping van de onbewuste neigingen,

Van geconditioneerde geestelijke indrukken,

Van wilzuitingen weg.

Het lichaam kan zich helemaal niet meer bewegen.

Herinneringen naar voorbije activiteiten in de wereld aan belangrijkheid of betekenis vallen weg.

Je verliest elk idee van doel en betekenis van dergelijke wereldse activiteiten.

Het lijkt allemaal zo leeg.

Het luchtelement lost zich op.

De ademhaling houdt op.

De smaakervaring valt weg.

De tastzin valt weg.

Je kunt geen onderscheid meer maken tussen de manier waarop verschillende materialen aanvoelen.

Er verschijnt een visioen van een vaag blauw-rood licht dat eruit ziet dat het laatste licht van een flakkerende kaarsvlam die op het punt staat uit te doven.

Tenslotte valt de ophoping van het bewustzijn weg.

Hierdoor lossen de waanvoorstellingen van de afzonderlijke afgescheiden werkelijkheid,

Die we mijn verstand,

Mijn geest,

Mijn bewustzijn noemen,

Weg.

Alle vormen van bijgeloof,

Van de grove bedriegelijke geest,

Van dualistische voorstellingen,

Van het begripsvermogen vallen weg.

Op dat moment trekken de verschillende lagen van de ophoping van het bewustzijn in verschillende stadia als een aantal innerlijke visioenen aan je voorbij.

Eerst ervaar je een visioen van een stralend wik licht als een heldere nacht in de herfst onder het schijnsel van de volle maan.

Als de helderheid daarvan vervaagt,

Krijg je een visioen met een rode kleur,

Als een koperrode verspiegeling van een prachtige zonsondergang die de hele lucht vult.

Voor het rode visioen komt een donkere visioen in de plaats,

Als van een lucht die verduistert.

Geleidelijk aan wordt dit visioen tot het dagen van het heldere licht.

Een visioen van een heldere,

Stralende,

Lege ruimte als de heldere,

Opgeschroonde lucht na een lange,

Heftige regenbui.

Dit is het heldere licht van de dood.

Datgene wat wij stervensproces noemen,

Is voltooid.

Laat,

Zonder je aan een of andere gedachte vast te klompen,

Zonder ook maar enige gedachte te verwerpen,

Degene die dit heldere,

Lichte visioen waarneemt,

Opgaan in het heldere licht zelf,

Zodat er alleen nog gebeurs zijn van die helderheid die luistert en die oneindige ruimte bestaat.

Houd dit visioen zo lang als je kunt vast.

Het is het visioen van de uiteindelijke dood.

Als het visioen van het heldere licht niet langer waarnembaar is,

Begint het individu dit geconditioneerd vasthouden aan de vijf ophopingen,

Waardoor het zichzelf ervaart als een afzonderlijk,

Afgescheiden zelf,

Zich te herstellen en beweegt zich naar de volgende,

Uiteindelijke geboorte toe,

In de volgorde tegengesteld aan die waarin het stervensproces zich voltrok.

Hij begint met een donkere visioen en gaat over het rode naar het witte visioen.

De uitingen van de wil,

Waarnemingszintuigen,

Emotionele responsen toe naar de conceptie in de baarmoeder.

Het wekrijgen van de zintuigen en een contact met deze gaande wekrijgen met de voorwerpen om zich heen.

Geboorte in levensspannen en opnieuw de dood.