Geleide visualisatie bij oude pijnen

Zorg er bij deze geleide visualisatie voor dat je in een voor jou zo makkelijk mogelijke houding zit.

Kies een stoel waarin je ontspannen kunt zitten.

Sluit je ogen en neem een moment de tijd om heel even te wennen aan alles wat je nog kunt zien met je ogen dicht,

De gekleurde vlekjes die voor je ogen kunnen dansen,

Al het geluid buiten mijn stem om wat je nog kunt horen op dit moment en wat er gewoon kan zijn terwijl jij steeds meer aandacht gaat hebben voor je lijf.

Voel bijvoorbeeld hoe je voeten op de grond staan,

Wijzen ze dezelfde kant op,

Of zit er verschil tussen links en rechts,

Verschil wat er gewoon kan zijn maar waarvan ik je vraag even bewust van te worden,

Zoals je ook bewust kunt zijn van de stand van je knieën,

De plek op je bovenbeen waar je contact maakt met de stoel,

Met die onderlaag,

En hoe heb je dan het gewicht verdeeld over je linker en je rechter been,

Is dat links en rechts gelijk of zit daar ook verschil tussen.

En nog weer iets hoger,

Waar maak je rugcontact met de rugleuning,

Hoe zit je tegen die rugleuning aan en waar maak je geen contact meer met de rugleuning aan de bovenkant,

Wat is de stand van je schouders,

De positie van je hoofd op je schouders,

Kun je je armen ontspannen en laten liggen op je schoot of op de leuning van de stoel,

En terwijl je dan steeds meer met je aandacht in je lijf bent gekomen,

Dan wil ik je eens vragen om je voor te stellen dat je in een hele lange witte gang staat,

Waar de muren,

Het plafond en de vloer wit zijn.

De gang is helder verlicht en helemaal in de verte zie je een deur,

En heel rustig loop je op die deur af en neem je de tijd om de muren te bekijken,

Terwijl je steeds dichter bij die deur komt.

Wanneer je voor die deur staat,

Doe je hem open en ga je door die deur,

En achter die deur zit een trap naar beneden,

En je kunt die trap gewoon nemen,

Ook al zie je het einde van de trap nog niet,

Dus daal af in die diepte,

Waar je tree voor tree rustig naar beneden kunt stappen,

Kun een leuning gebruiken,

Kun loslopen,

Hoe het voor jou prettig is om stap voor stap verder naar beneden te gaan,

Nieuwsgierig naar wat komt,

Wat je beneden aan zal treffen.

Als je tree voor tree naar beneden gaat en afdaalt naar het begin van de trap,

En wanneer je zo steeds verder afdaalt en naar beneden gaat,

Kom je beneden weer een deur tegen,

Ook een deur die weer open gaat,

Wanneer je je hand op de klink legt,

De klink naar beneden duwt en de deur rustig open draait,

En als je door die deur gaat,

Dan sta je plotseling op een strand,

Een mooi breed uitgerikt strand,

Zoals je ze misschien wel kent van de Wadden eilanden of de Noordzee kust,

In de verte de zee,

Naar links en rechts waar je maar kunt kijken zie je het strand,

En voel de wind maar die je gezicht aanraakt,

Voel ook hoe de zon je huid verwarmt,

Terwijl je daar staat en even de zeelucht inademt,

Je vult met die zilte zeelucht,

Terwijl je een moment neemt om de omgeving eens goed op je in te laten werken,

En als je dan recht vooruit kijkt,

Zo richting de zee,

Dan zie je aan de waterlijn een klein stipje staan,

Loop dan eens richting dat stipje,

Wees je bewust van het zand onder je voeten,

Hoor het ruisen van de zee,

Terwijl je dat stipje steeds groter ziet worden,

En hoe snel je kunt ontdekken dat het een mens is,

En hoe dichter bij je nadert,

Valt je ook op dat het een kind is,

Een kind dat over zee kijkt,

Je kunt het rustig naderen en naast dat kind gaan staan,

Zien wat het kind ziet,

De horizon,

De uitgestrektheid van de zee,

En kijk dan eens opzij,

Zie je het kind is,

En ontdek dan dat je naar jezelf kijkt zoals je vroeger was,

Het kind dat je bent geweest,

En het kind dat alles heeft meegemaakt wat jij hebt meegemaakt,

En omdat jij dat kind zo goed kent,

Weet je ook welk verdriet en welke pijn het kind heeft meegemaakt,

Wat er op het pad kwam,

Hoe hard het ook geprobeerd heeft om het goed te doen,

Om het voor iedereen makkelijker te maken,

Terwijl dat niet altijd gezien is,

En je weet welke afwijzing er is geweest,

Wat verborgen moest blijven,

En wat is dus weggestopt,

Als geen ander weet welke verdriet en welke pijn het kind bij zich te graagt,

En juist daarom ben jij,

Nu als volwassen versie van jezelf,

De meest geschikte persoon om een arm om het kind heen te slaan,

Dus leg een arm om je schouder,

Trek het kind tegen je aan,

Troost het,

Laat deze jonge versie van jezelf weten dat het oké is,

Dat het goed is,

Dat je ziet wat er is gebeurd,

En meer nog dan het alleen te laten voelen in die troostende omarming,

Spreek het uit,

Zeg tegen je jongere zelf,

Ik weet het,

Ik zie je,

Het is goed,

Jij deed het hartstikke goed,

Het is niet altijd gezien,

En het leefde niet altijd op wat je wilde,

Maar je deed het goed,

En ik ben goed groot geworden,

Groot genoeg om hier met jou te staan,

En je te troosten,

En zo kun je samen kijken over de zee,

Naar die horizon,

Samen de wind voelen,

Om de vogels voorbij te zien vliegen,

De zeewind te horen ruisen,

Al die dingen die het strand zo'n bijzondere plek maken,

Om daar nu samen van te genieten,

Zodat je jongere zelf ook weet dat het nooit alleen is,

Omdat jij er altijd voor jezelf zal zijn,

Dat je altijd terug kunt naar deze plek,

Om even elkaar te ontmoeten,

Wanneer je behoefte voelt om het kind in jezelf eerst te ontmoeten,

Of het nou is om te troosten,

Of om te spelen,

Of in stilte samen te zijn,

Je kunt altijd terug naar deze plek,

En voor nu komt ook het moment dat we de oefening af gaan ronden,

Zodat je het kind in jezelf mee kan dragen,

Dat je weet dat het een plek heeft in je,

Om dan het strand langzaam aan achter te laten,

Weer door die deur te gaan,

Nu de trap omhoog te nemen,

En bovenaan die trap gekomen,

De deur te openen,

En de witte gang weer te zien,

En vanuit die witte gang,

Het besef te krijgen van de omgeving om je heen,

Dus te bewegen waar je wilt bewegen,

Diep in en uit te ademen,

Weer te voelen hoe de ademhaling je borstkast in beweging brengt,

Om vervolgens de oefening af te ronden.