Compassiemeditatie | Jezelf vergeven

Ik sluit zachtjes mijn ogen en breng mijn aandacht naar de beweging van de adem in mijn lichaam.

Ik laat mezelf nu bij de adem zijn,

De inademing en de uitademing.

Ik hoef nu niets anders te doen.

Ik kan gewoon toelaten en laten zijn.

Ik voel hoe de adem mijn lichaam binnenkomt en mijn lichaam weer verlaat.

Ik hoef hier niets voor te doen.

Ik kan mijn adem zichzelf laten ademen.

De adem is een geschenk.

Het leven beademt mij.

En ik verwelkom dit geschenk.

Ik laat toe dat de inademing mijn hele lichaam vult.

En bij het uitademen laat ik helemaal los.

Ik breid mijn aandacht nu uit naar mijn hele lichaam.

En ik voel hoe mijn hele lichaam ademt.

Heel zachtjes.

Heel subtiel.

En ik breng ook de geluiden in het veld van mijn gewaarzijn.

Ik stel me open voor de wereld van klank.

En ik merk ook het veld van de stilte op.

En laat me dragen door de stilte.

De stilte waaruit alle geluiden voortkomen.

Zo maak ik ook contact met een zekere innerlijke stilte.

En ik maak nu contact met een gevoel van liefde.

Van geborgenheid.

Van compassie.

Misschien wil ik mijn compassievolle metgezel uitnodigen.

Of me iemand voorstellen die aan mij dit gevoel van compassie oproept.

Ik kan ook contact maken met mijn hart.

Door mijn handen op mijn hart te plaatsen.

En hiernaartoe te ademen.

Of misschien wil ik een warme glimlach toelaten op mijn gezicht.

En ik adem en geef deze zachtheid en geborgenheid alle ruimte.

En ik neem me nu voor om iets moeilijks te doen.

Ik breng mijn aandacht naar een levensgebied.

Een situatie.

Een gebeurtenis.

Waarvan ik vind dat ik het niet goed heb gedaan.

Dat ik misschien een fout heb gemaakt.

En waar ik spijt of schuld ervaar.

Ik merk wat er spontaan verschijnt.

En neem de tijd om me dit zo levendig mogelijk voor te stellen.

Welke gevoelens staan er op de voorgrond?

Verdriet.

Boosheid.

Onmacht.

Schaamte.

Of merk ik misschien meerdere gevoelens?

Welke gedachten en eventuele oordelen komen er bij me op?

Wat merk ik in mijn lichaam?

Zijn er duidelijke plaatsen van spanning en ongemak?

Misschien vind ik het jammer wat er gebeurd is.

Misschien voel ik me verstrikt in alle emoties die ik daarbij voel.

En zie ik nu niet echt een uitweg.

Zo goed ik kan breng ik mijn compassievolle aandacht naar mijn ervaring.

Ik probeer mijn ervaring niet te veranderen.

Nu niet.

Nu neem ik de tijd om haar te doorvoelen en te omarmen.

En ik nodig mijn adem en compassie uit in het midden van mijn ervaring.

Misschien voel ik me angstig en wil ik mezelf klein maken.

Misschien voel ik schaamte en wil ik wegrennen.

Nu niet.

Nu neem ik de tijd om deze ervaring te doorleven.

Ik lijp mezelf niet af.

Het is zoals het is.

En ik breng zo goed ik kan mijn compassievolle aandacht naar deze beleving.

En misschien wil ik hierbij ook mijn handen op mijn hart leggen.

En ik kan mezelf ook compassievol toespreken.

Dit is een moment van pijn.

Pijn hoort bij het leven.

Ook andere mensen ervaren vaak pijn.

En ook ik zal dat nog vaker ervaren.

Kan ik nu mild en compassievol zijn voor mijn ervaring?

Uiteindelijk heb ik toen gehandeld volgens wat ik dacht dat het beste was.

Of ik was gewoon onoplettend.

We maken allemaal wel eens een fout.

En ondanks onze goede intenties doen we dingen waar we later spijt van kunnen hebben.

Ik hoef daar niet onder te lijden,

Mezelf af te straffen of kritiek te geven.

Wat gebeurd is,

Is gebeurd.

Verdere strijd brengt alleen nog maar meer ongemak en verandert niets.

En ik schenk mezelf nu compassie en begrip.

Dat is wat ik kan doen.

En ik omarm mezelf en koester mijn pijn met liefde.

Ik kan nog wel stilstaan bij wat er allemaal heeft bijgedragen aan deze gebeurtenis.

Hoe komt het dat ik toen iets deed wat ik nu anders zou doen?

Wat voor inzicht brengt dit mij?

Hoe zou ik dit de volgende keer anders doen?

En is er iets wat ik er nu nog mee zou kunnen doen?

Om zoals het ware honing te maken van mijn fouten,

Ervan te leren en te groeien.

Misschien wil ik mezelf nu wel vergeven en de volgende woorden binnen laten komen.

Mogen ik mezelf vergeven.

En als vergeving nu te moeilijk is,

Kan ik me misschien voornemen om me op het pad van vergeving te begeven.

En de volgende woorden gebruiken.

Mogen ik mezelf ooit vergeven.

Ik neem hier rustig de tijd voor.

Ik weet dat vergeving een moeilijk en pijnlijk proces kan zijn.

Ik hoeft dit niet te forceren.

Het is gewoon mijn voornemen om de deur van mijn hart weer op een kier te zetten.

En mezelf te laten zijn zoals ik ben.

Ja,

Tegen wie ik ben.

En tegen wat ik nu voel.

Ja,

Tegen mijn kunnen en mijn onvermogen.

En ja,

Tegen het leven.

In zijn vreugde en zijn pijn.

Zijn meevallers en zijn tegenvallers.

Zijn lof en zijn kritiek.

En ik leg nu een of twee handen op mijn hart en voel de adem in deze regio.

En ik laat de volgende wensen binnenstromen.

Mogen ik liefdevol zijn voor mezelf.

Mogen ik gedragen worden door de warmte van compassie.

Mogen ik mezelf accepteren met dit lichaam,

Dit hart en dit leven.

Mogen ik de vreugde van het leven ervaren.

En ik adem nu de warmte van compassie in mijn hele lichaam.

En er is ruimte voor een liefdevolle,

Koesterende glimlach op mijn gelaat.

En in deze laatste momenten ben ik nog even volledig aanwezig bij dit gevoel van compassie.

Bij de adem en mijn glimlach.

En ik laat me hier nog even door gedragen worden.

En straks,

Na de bel,

Zal ik misschien iets lichter in het leven staan.

Zal ik misschien iets minder meedragen van wat ik vasthoud tegen mezelf en tegen het leven.

En misschien vind ik ook meer ruimte om anderen te vergeven.

Een nieuwe ruimte van compassie.

Hier en nu.