#7 Op Zoek naar Veerkracht | Van Diagnose naar Kwaliteiten

Je luistert naar de podcast Op zoek naar veerkracht.

Ik ben Marion Rijering en ik hou mij al 30 jaar bezig met het onderwerp veerkracht.

Iedere aflevering ga ik samen met een gast op zoek naar zijn of haar veerkracht in het leven.

Wat is veerkracht?

Waar komt het vandaan?

En hoe zou je het kunnen ontwikkelen?

In deze podcastreeks hoop ik samen met jou de antwoorden daarop te vinden.

Want veerkracht is echt iets bijzonders.

Wie veerkrachtig is,

Heeft een bepaalde souplesse om met het leven om te gaan.

Je zou kunnen zeggen,

Veerkracht is een vorm van levenskunst.

Vandaag spreek ik met Leanne Terbeek.

We denken vaak dat veerkracht iets is wat je ontwikkelt naarmate je ouder wordt.

Maar Leanne bewijst dat veerkracht niet alleen iets is wat oudere volwassenen hebben.

Nee,

Ook jong volwassenen hebben veerkracht.

Na meerdere mislukte studiepogingen en een uit de hand gelopen puberale zoektocht door het GGZ-Dolhof,

Met diagnose op diagnose,

Was Leanne zichzelf behoorlijk uit het oog verloren.

Maar één ding hield haar op de been en je zou kunnen zeggen bracht haar ook weer terug.

En dat is haar creativiteit.

En ik zou graag willen beginnen met heel veel vragen stellen aan Leanne,

Maar dat ga ik niet doen.

Want haar creativiteit die uit zich onder andere in muzikaliteit en een vorm van expressie is voor haar zingen en schrijven.

En ik wil graag beginnen en dat is eigenlijk ook haar introductie.

Dus luister vooral goed met je uit te nodigen Leanne om één van jouw nummers hier ter gehoren te brengen.

Dank je wel.

Niemand lijkt mij echt te zien.

Ik voel me eenzaam,

Zelfs in een groep.

Of ik iets fout doe,

Ja misschien.

Maar die muur om me heen,

Die voelt wel goed.

Mensen denken mij echt te kennen,

Weten wat goed voor me is.

Maar wat er diep van binnen zit,

Zullen zij niet zien.

Kijk naar je hart,

Volg je gevoel.

Kies zonder angst,

Want het komt wel goed.

Van binnen blijft het pijnlijk,

De eerste stap zal moeilijk zijn.

Maar door dit nummer te schrijven,

Is de eerste stap al voorbij.

Toen ik klein was,

Zong ik al voor mezelf of onder de douche.

Veel te bang om af te gaan,

Heb ik besloten er niet mee verder te gaan.

Kijk naar je hart,

Volg je gevoel.

Kies zonder angst,

Want het komt wel goed.

Van binnen blijft het pijnlijk,

De eerste stap zal moeilijk zijn.

Maar door dit nummer te schrijven,

Is de eerste stap al voorbij.

Soms voel ik mij net een appel,

Beurs en verrot van binnen.

Tussen alle anderen,

Alleen daar op de grond.

Wauw.

Dank je wel.

Ja,

Daar ben ik wel even stil van.

Ja.

En dit is dus jouw manier geweest om,

Ja,

Daar waar het echt niet goed met je ging,

Om jezelf er eigenlijk weer bovenop te helpen.

Klopt.

Ik heb heel erg,

Toen het eigenlijk niet goed ging,

Ben ik heel veel gaan schrijven.

Echt van me af gaan schrijven.

En toen uiteindelijk is dit nummer daar uitgekomen.

In een workshop heb ik dit nummer gemaakt.

En ja,

Dat gaf mij zoveel kracht,

Omdat ik dacht,

Het is mijn verhaal.

En ik heb dit zelf geschreven.

En het schrijven,

Het pure schrijven,

Helpt mij ook om echt die rust te vinden.

Om even dat hoofd een soort van leeg te maken.

Ja,

Je hebt eigenlijk je eigen manier gevonden,

Terwijl je ook veel manieren aangereikt hebt gekregen.

Zeker.

En vooral binnen de GGZ.

Maar om dat voor mensen helder te maken,

Is het misschien toch goed om daar nog even naar terug te gaan.

Ja.

Want jij was jong.

Klopt.

En wat gebeurde er toen?

Nou,

Ik was,

Ik zal even helemaal beginnen bij het begin.

Ik was 16 jaar en ik zat op de middelbare school.

En ik was eigenlijk op de basisschool altijd een iedereens vriend.

Mijn ouders noemden me ook wel de vriendschapsvee.

Ja,

Ik kon met iedereen omgaan.

En toen op de middelbare school,

Waar eigenlijk die groepjesvorming heel erg naar voren kwam,

Daar viel ik volledig buiten de boot.

Want ik wilde eigenlijk iedereen te vriend houden en ik wilde geen groepje kiezen.

Onbewust is dat eigenlijk wel gegaan,

Want dat heb ik nooit bewust zo bedacht.

Maar nu ik er later op terugkijk,

Denk ik,

Ja,

Dit is echt wel zo geweest.

Dus ik werd daar heel onzeker van en ook ik voelde me daarin niet mezelf.

En omdat ik iedereen wilde,

Ik wilde met iedereen bevriend zijn,

Zal ik maar zeggen,

Maakte dat ik me eigenlijk heel eenzaam voelde,

Omdat ik nergens echt bijhoorde.

En toen ben ik eigenlijk bij een psycholoog beland en daar werd de diagnose gesteld,

Een sociale angstdoornis.

En dat is meteen wel een grote,

Hè?

Dat is meteen een hele grote geweest,

Omdat als zestienjarige waarin je enorm onzeker bent en je krijgt dan zo'n diagnose,

Dan bij mij viel eigenlijk wel straks de grond onder mijn voeten weg.

Omdat je dan denkt,

Ja,

Ik kan het dus helemaal niet.

En dat sociaal zijn,

Dat wordt wel van mij verwacht.

Dus eigenlijk,

Ik was al heel onzeker,

Maar ik raakte eigenlijk nog veel meer onzeker.

En in mijn vervolgstappen,

Dus bijvoorbeeld toen ik mijn studie ging starten,

Toen merkte ik ook dat die sociale angstdoornis,

Dat zat zo diep.

Dus eigenlijk kwam ik daar in de groep,

Maar eigenlijk kwam ik daar in de groep met 5-0 achterstand.

Of je zou het bijna kunnen zeggen met 10-0 achterstand.

Dus eigenlijk in die groep viel ik,

Eigenlijk na een maand viel ik er alweer buiten.

En ja,

Ik denk zelf dat dat enorm komt door die sociale angstdoornis die ik als een stempel op mij kreeg.

Omdat je voortdurend het gevoel hebt dat jij als persoon niet goed genoeg bent en ook in groep dus nooit tot je recht zal komen,

Omdat je dus die sociale angst hebt,

Zeg maar.

En eigenlijk is dat uiteindelijk van kwaad tot erger gegaan.

Ja,

Het klinkt ook alsof je,

Dat is volgens mij ook logisch,

Maar dat je bent gaan identificeren ook met het label wat je opgeplakt hebt gekregen.

Ja,

En ik denk zeker,

Later heb ik ook andere labels gekregen en die kon ik wat makkelijker van mij afschuiven.

Maar ik denk zeker omdat ik dit label zo op jonge leeftijd heb gekregen en juist zo eigenlijk in een cruciale fase.

Omdat je gaat jezelf ontwikkelen,

Zal ik maar zeggen,

In die puberale zoektocht,

Maar daarin ontwikkel je jezelf.

En juist in die cruciale fase kreeg ik die label sociale angstdoornis,

Waardoor,

En dat heeft wel heel erg mijn verdere leven,

Zeg maar,

Beïnvloed.

Ja,

Op welke manier heeft het je verdere leven beïnvloed?

Kan je daar ook nog iets over vertellen?

Ja,

Even kijken hoor.

Nou ja,

Vooral omdat ik dus heel,

Ik werd heel onzeker van mezelf.

En ik dacht,

Ja,

Maar heb ik dan op de basisschool dat ik die iedereens vriend was,

Ben ik die persoon ineens kwijt op de middelbare school?

Dat maakte mij heel onzeker.

En ook omdat ik dacht,

Die sociale angst,

Dat zegt zoiets niet over een moment van,

Oh,

Ik heb nu even sociale angst,

Maar morgen ben ik bijvoorbeeld weer de positiefste persoon en ben ik heel sociaal.

Nee,

Sociale angst zegt echt iets over jouw verdere sociale contacten,

Zal ik maar zeggen.

En ik merkte,

Ik wilde altijd heel graag ergens bijhoren,

Heel graag die sociale contacten.

En als je dan zo'n lepel sociale angst krijgt,

Op een gegeven moment heb je het gevoel dat dat niet meer kan.

En dat ik dat niet meer kan en dat ik allemaal trainingen zou moeten volgen om wel die sociale contacten te kunnen maken,

Zeg maar.

En omdat ik dus in die onzekerheid zat,

Ik ben uiteindelijk ook echt van middelbare school gewisseld,

Omdat ik in zo verre achterstand had opgelopen dat ik dacht,

Ja,

Hier kan ik gewoon nergens meer in een groep terechtkomen,

Zeg maar.

En ik had nog drie jaar middelbare school tijd te gaan,

Dus ja,

Toen dacht ik,

Ja,

Dat is echt te lang om helemaal alleen te zijn.

Dus ik ben van middelbare school gewisseld en daarin ontmoette ik gelukkig wel twee mensen met wie ik goed kon vinden,

Maar die onzekerheid bleef.

Dus ik merkte toen ik in de zesde zat,

Toen ik mijn examenjaar inging en ik daar die onzekerheid ook extra nog kreeg van mijn enorme fouwangst wat ik heb,

Zeg maar,

Dat die sociale angst ook weer veel meer toenam,

Dat ik het gevoel had dat ik eigenlijk nergens meer bijhoorde.

En toen ben ik weer opnieuw bij een psycholoog beland en die hebben weer die sociale angstdoornis gediagnosticeerd.

En toen op een gegeven moment is dat zelf zo verre gegaan dat ze bij die psycholoog ook zeiden van ja,

Die behandeling sluit niet aan,

Dus er moet iets anders aan de hand zijn.

En toen heb ik die diagnose autisme gekregen.

Ja,

Dus toen kreeg je de volgende diagnose erbovenop,

Want de eerste diagnose,

Ja,

Die hielp niet.

Nee,

Klopt.

Ik moet er een beetje om lachen,

Want het klinkt ook een beetje absurd bijna,

Hè,

Als ik je verhaal zo hoor.

En tegelijkertijd is het natuurlijk ook in en in triest dat het zo gegaan is.

Zeker.

Ja,

Ik moet er zelf nu achteraf ook best wel om lachen hoe dat is gegaan,

Hoe bizar dat eigenlijk is dat als er een behandeling niet aansluit,

Nou,

Dan moet er maar iets anders aan de hand zijn en dan moet er weer een nieuw sticker opgeplakt worden.

En een extra sticker erbij dan ook.

Ja,

En erbij,

Want die sociale angst is ook niet daarmee weg.

Dus nee,

Ja,

Ik vind het eigenlijk ook,

Maar het is ook echt in en in triest.

En daarom wil ik ook heel graag mijn verhaal nu delen,

Omdat ik denk dat er ook andere jongeren zijn,

Maar ook volwassenen die ook zo'n diagnose krijgen,

Zo'n sticker.

Maar ik wil heel erg duidelijk maken dat zo'n sticker wordt je gegeven,

Maar kan ook aan een bepaalde periode gekoppeld zijn.

En dat hoeft niet jou als mens te maken,

Zeg maar,

Wie je bent.

Ja,

Het definieert je niet,

Hè?

Nee.

En jij heb je er niet door laten definiëren,

In ieder geval niet meer.

Nee,

Klopt.

Wat gebeurde er met jou toen daar autisme bij kwam?

In eerste instantie dacht ik heel erg fijn,

Was ik heel erg blij,

Omdat ik dacht,

Ik heb zo lang rondgelopen met eigenlijk met het gevoel dat ik niet wist wie ik was.

En natuurlijk met die sociale angst.

En ik had natuurlijk wel echt,

Ik had wel echt problemen.

Ik was heel onzeker.

Dus eerst dacht ik heel fijn,

Want dan heb je een diagnose en dan denk je,

Oké,

Eindelijk iemand die me begrijpt en nu kan ik soort van verder.

Maar dus ik besloot ook om in groepsbehandeling te gaan.

Maar eigenlijk zodra ik in die groepsbehandeling zat,

Voelde ik me er weer niet op mijn plek.

Ik had eigenlijk al heel snel het gevoel van,

Ja,

Dit is het niet.

Maar goed,

Omdat ik,

Wat je net zei in de inleiding,

Ik heb drie studies gestopt.

Dus het gesprek met mijn ouders was best wel lastig toen ik zei,

Ik zit in groepsbehandeling,

Maar ik voel me daar niet op mijn plek.

Omdat zij zoiets hadden van,

Ja,

We hebben nu,

Je hebt nu een soort jaar invulling,

Dus je kan nu niet zeggen,

Ik stop er weer mee,

Want wat ga je dan doen?

Dus uiteindelijk ben ik best wel lang even in die groepsbehandeling geweest.

Maar op een gegeven moment,

Ik merkte steeds meer,

Steeds sterker dat ik niet op mijn plek zat daar.

En ik begon dat ook uit te spreken en daar zat eigenlijk het begin dat ik uit begon te spreken naar mijn behandelaren,

Dat ik twijfelde met die diagnose,

Autisme dus,

En zij zagen dat niet zo.

Dus zij gingen,

Waar ik hoopte dat ze mij zouden helpen en dat ze zouden kijken van,

Hey,

Hoe kunnen we dan jou wel helpen zonder dat we die diagnose eraan koppelen?

Gingen ze eigenlijk zeggen dat ik mijn behandeling bijvoorbeeld blokkeerde of saboteerde zelfs.

En dat raakte mij zo erg,

Dat deed mij zoveel pijn,

Omdat ik het gevoel had echt niet gezien te worden,

Dat dat eigenlijk mijn omkeer heeft gehad.

Dat ik op een gegeven moment dacht,

Ik voelde me zo niet gezien en toen dacht ik,

Daar wil ik verandering in brengen.

Want ik heb ook kwaliteiten,

Zeg maar,

En in zo'n behandeling wordt er vooral gekeken naar het negatieve.

Wat kan jij niet en waar zit jouw gebreken?

En ik merkte op een gegeven moment dat er oefeningen kwamen en dat ik steeds meer een soort van,

Nou,

Ik zou niet zeggen tegendraads,

Maar wel dat ik daar niet in meeging.

Bijvoorbeeld,

We hadden een oefening assertiviteit en ik moest eigenlijk aangeven,

Ik zat in die cirkel van subassertief.

Ik ben zelf best wel iemand die graag iedereen te vriend wil houden,

Zoals ik dat net al zei.

En zij wilden mij meer naar het assertieve en bijna naar het agressieve toe krijgen,

Zeg maar.

Dus op een gegeven moment heb ik toen ook aangegeven van,

Ik vind het juist heel mooi als iemand een stukje subassertiviteit heeft in plaats van volledig assertief is,

Zeg maar.

En dat was een van de eerste stappen en toen daarna,

Nou ja,

Daar kwam corona en mijn moeder kwam helemaal natuurlijk thuis te zitten.

En ik ging voor haar lichte werkzaamheden doen,

Omdat ik zat helemaal thuis en ik voelde me eigenlijk ook helemaal niet nuttig in zo'n groepsbehandeling.

Want je hebt het gevoel dat je volledig buiten de maatschappij staat eigenlijk.

Want al mijn vriendinnen gingen gewoon door,

Ze hadden studie en ik zat in die groepsbehandeling en ik was dan wel met mezelf bezig,

Maar tegelijkertijd was ik ook weer zoekende in die diagnose.

Dus ik ging thuis eigenlijk werkzaamheden doen en daarmee kwam er een omkeer,

Omdat mijn moeder zag mij als persoon.

Ze zag mijn kwaliteiten,

Ze zag wie ik was en dat maakte,

Doordat iemand mij zag en tegelijkertijd had ik op de groepsbehandeling merkte ik ook dat mijn lichaam ook op begon te spelen.

Dus normaal had ik eigenlijk twee dagen behandeling en ik kon eigenlijk nog maar op een gegeven moment qua energie nog maar één dag behandeling aan.

En daar werd gezegd,

Ja maar dat komt omdat jij zo sociaal bent en dat ligt aan jouw diagnose.

En ik ging daar in twijfelen,

Want ik dacht,

Ja mijn lichaam geeft dat niet zomaar aan.

En ik voelde heel sterk dat ik niet op mijn juiste plek zat en op een gegeven moment ben ik daarna gaan luisteren,

Omdat ik dacht,

Volgens mij is dit wat mijn lichaam nu zegt,

Dat ik hier inderdaad niet op de juiste plek zit.

Ja,

Dus je bent ontzettend uitgenodigd om jezelf serieus te nemen zou je kunnen zeggen en op een hele jonge leeftijd ook in te gaan tegen allemaal professionals die zeggen dat je iets bent,

Dat je iets niet bent,

Dat je anders zou moeten zijn dan dat je bent.

Klopt.

Mijn ervaring is dat we zelf al genoeg van dat soort stemmetjes in ons hoofd hebben en dat het niet goed genoeg is,

Dat het beter moet,

Dat anderen het wel kunnen,

Et cetera.

En als ik jou beluister had jij dus professionals in je omgeving die dat alleen nog maar versterkte.

Klopt.

Dan hoor ik het in elk geval een beetje en dan ben jij,

Je bent nu 23,

Dus je zit in die fase van 16 tot laten we maar zeggen 22,

Waarin de buitenwereld ook nog dat versterkt en jij blijft toch steeds maar beter en beter voelen,

Dit klopt niet.

Klopt.

Dus ik voelde eigenlijk al steeds meer het gevoel dat dit niet klopte.

Wat ik zei,

Ik werd niet gezien en ik had het gevoel,

Dit klopt niet en mijn lichaam ging steeds meer opspelen in zoverre ook dat ik gewoon heel erg somber werd en ik dacht hier moet iets veranderen,

Want anders is dit voor mij geen leuk leven en ook niet voor mijn omgeving.

En op een gegeven moment zijn we eigenlijk thuis met elkaar het gesprek aangegaan,

Dat ik heb gezegd van oké ik herken die diagnose niet en dat mijn ouders ook zoiets hadden van ja wij vinden het ook lastig,

Die diagnose is jou wel gesteld,

Maar wij herkennen dat bijvoorbeeld niet vanuit de basisschooltijd waarin jij super sociaal was.

Het kan ook echt liggen,

Zo zei ik dat ook tegen mijn ouders,

Het kan ook echt liggen aan een bepaalde periode waarin ik minder lekker in mijn vel zat.

Als je minder lekker in je vel zit heb je ook minder zin om sociaal te doen zal ik maar zeggen en ben je ook echt een stuk onzekerder.

En zo kwam eigenlijk dus met die werkzaamheden die ik thuis deed voor mijn moeder en het gesprek die we thuis hadden,

Kwam eigenlijk zijn we thuis tot de conclusie gekomen oké we laten de diagnoses los gewoon jij bent jij zoals je bent met je gebreken,

Maar vooral je kwaliteiten.

En dat vond ik voor mij al heel erg fijn,

Inmiddels werkte ik eigenlijk voor mijn moeder drie dagen in de week en was ik dus nog één dag op de groepsbehandeling omdat we dat hadden verminderd en toen dacht ik ja er is nog één stap en dat is dat ik stop met de groepsbehandeling.

Want thuis had ik het niet meer over die diagnoses,

Thuis was ik mezelf en werd ik gewaardeerd om wie ik was,

Maar als ik op de groepsbehandeling kwam was ik gelijk de persoon met autisme en werd er gefocust op mijn gebreken zal ik maar zeggen.

Dus uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt om eerder te stoppen met die groepsbehandeling en ik weet nog dat ik het zei en ik liep naar huis en ik voelde me echt enorme vrijheid,

Ik voelde me echt als een vogel uit een kooi en toen dacht ik ja hier heb ik goed aan gedaan en toen wist ik ook dat mijn gevoel mij niet in de steek liet.

Want daar heb ik natuurlijk tijdens de groepsbehandeling best wel over getwijfeld omdat wat jij net ook zei dat mensen denken jou te zien ook wat ik noem in het nummer,

Maar ze zien jou eigenlijk niet en dat besef moet wel komen zeg maar dus ik heb ook best wel getwijfeld aan mijn eigen gevoel en dacht ja maar die mensen dat zijn professionals die moeten dat wel zien en maar uiteindelijk dacht ik nee mijn gevoel laat mij hier dus niet in de steek.

Ja het is natuurlijk heel mooi als je op jonge leeftijd wordt gezien door anderen want daarmee kan je dus je eigen zelfbeeld ook ontwikkelen en jij hebt jezelf echt moeten leren zien ongeacht het beeld wat anderen van je hadden en van daaruit kon je eigenlijk pas gezien worden door de buitenwereld zou je kunnen zeggen,

Is eigenlijk een beetje een omgekeerde beweging he.

En ik denk ook op het moment dat ik mezelf zag ik mezelf ook weer meer heb laten zien zal ik maar zeggen ik ben ook ja op het moment dat ik mezelf zag ben ik een youtube kanaal begonnen ook heb ik mezelf enorm gewoon uit die comfortzone gehaald en dat durfde ik toen ook want ik merkte ook toen ik in die groepsbehandeling zat en ik het gevoel had dat ik buiten de maatschappij viel dan trek ik trok ik mezelf ook terug dus ik had bijvoorbeeld mijn linkedin verwijderd ik deed niks op instagram ik,

Ik appte zo weinig mogelijk mijn vriendinnen zeg maar puur omdat ik ja ik denk uit schaamte omdat ik zo het gevoel had dat ik er buiten viel en toen ik mezelf weer zag toen wilde ik mezelf ook laten zien.

We gaan het zo nog even over dat stuk hebben wat ik nog een interessante vind om te benoemen die kwam net even in me op in heel veel organisaties ik werk natuurlijk ook veel als teamcoach maar gebeurt dit ook dus jou is het op jonge leeftijd gekomen maar hoe vaak hebben we het niet over alles wat we nog moeten ontwikkelen functioneringsgesprekken waarin wordt gezegd van,

Hey je bent daar niet goed in en dat zou je wel moeten alsof er zeg maar tien dieren verschillende soorten dieren op een rij staan waaronder een apen maar ook nog negen andere dieren en waar tegen gezegd wordt wie het eerst boven die boom zit dat gaat die olifant niet winnen maar die olifant kan een hele andere ding dus ik weet niet of die metafoor echt de helder overkomt zonder beeld erbij maar het is het bijzonder dat er zo wordt gekeken ook naar wat er niet is,

In plaats van wat er wel is en dat heb jij jezelf eigenlijk moeten moeten aanleren.

En ook wel echt ook wel echt mede dankzij mijn moeder die echt mijn kwaliteiten zag want wat je zegt met de olifant en de aap iedereen heeft zo zijn eigen kwaliteiten en mijn moeder die is bijvoorbeeld heel sterk in het in in gesprekken voeren,

Maar veel minder in het schrijven en zij had zij zag bij mij dat talent voor dat schrijven wel en toen hadden ja toen heb zij eigenlijk die kwaliteiten van haar en mij gekoppeld zal ik maar zeggen.

Ja mooi is dat ja en dat is ook wel een interessante hebben jouw verhaal begon zoals je vandaag begon met vertellen op je zestiende ik ben moeder van een van een dochter van van zestien en ik kan me voorstellen dat er mensen van jouw leeftijd luisteren maar ook ouderen,

Oudere mensen,

Oudere volwassenen zoals ik die ook kinderen hebben wat voor tips zou jij zou jij aan aan ouders geven die kinderen zien opgroeien waarvan ik echt herken hoe lastig het is om in deze tijd ook jong te zijn en en alles wat daarbij komt kijken.

Ja welke tip ja vooral eigenlijk ja het blijven zien van van je kind zeg maar in zeker in de in deze maatschappij waar er zoveel druk op ligt dat je je gaat naar de middelbare school je doet een opleiding en dan heb je ook nog eens dat hele persoonlijke stuk die puberale zoektocht zeg maar dat het heel belangrijk is dat je als ouder je kind blijft zien en tuurlijk ik ontken ook niet dat ik ik had ook wel echt problemen dus ik ben ook heel blij dat mijn ouders met mij naar een psycholoog zijn gegaan maar wel wat ik als wat ik ook ouders als tips zal geven is ja probeer ook te waken op die die labels die zo'n psycholoog zeg maar geeft dat je je kind daar in meeneemt oké dit label is jou gegeven maar dat bepaalt niet jouw verdere levensloop zal ik maar zeggen het is niet het bepaalt niet jou als mens het is het is ja dat is jouw gegeven omdat je bijvoorbeeld even minder lekker in je vel zat dat je als ouder het een beetje iets kleiner probeert te maken want ik als 16 jarige ben daarin eigenlijk volledig in meegenomen ook omdat mijn ouders ook daar natuurlijk onbekend eigenlijk waren en juist doordat je die grote woorden hoort als kind sociale angst stoornis stoornis echt een heftig woord dat zijn heftige woorden als zeker als kind zijn en zeker als iemand als je echt nog jong bent zoals ik dan was 16 zeg maar dat dat komt enorm binnen en als je dat als ouder dan iets kan verzachten dat je ja dat je als ouder zegt ja dit dit dat je iets meer uitlegt ook op bijvoorbeeld dat dat hoe dat werkt bij de ggz dat dat ook nodig is bijvoorbeeld om om die financiën te kunnen regelen en ook maar vooral dat vooral eigenlijk wel dat je het kind blijft zien dus dat je zegt ja jij hebt die diagnose gekregen maar ik zie jou wel zo en zo en en die kwaliteit benadrukt ja ja ja mooi dat je dat dat je dat zo benoemd en en ook een ook een een waarschuwing volgens mij want jij noemde het net al het is nu zo ik gebruik het veel in meditaties dat ik dat je hebt de neiging hoe voel je je vandaag je weet niet hoe je je vandaag voelt je weet alleen hoe je je nu voelt en over vijf minuten over een uur vanavond kan het ook weer heel anders zijn dus we zetten onszelf ook vaak vast in wat er in het moment is en dat is eigenlijk ook zonde want alles ligt eigenlijk nog open en je weet alleen dat het vandaag lastig is of dat het op dit moment lastig lastig is ja nee zeker nee ja wat wat je zegt alles ligt open en ja nu nu weet je wat je wat je voelt maar over vijf minuten weet je dat niet en en zeker als als ja als ouder kijk ook naar de kwaliteit van de situatie zeg maar die het kind op dat moment heeft en en niet te ver vooruitkijken van oké je hebt nu sociale angst om maar dat zal ook wel wat betekenen voor die studie of voor alles zeg maar ja ja dan wordt het meteen zo groot en ook bijna onoverkoombaar dat maakt het ook weer lastig om die eerste stap te zetten wordt je somber en dan zit je in die vicieuze cirkel en die creativiteit die je je moeder heeft daar een rol in gehad en de taken die zij jou liet doen waarin zij jou helemaal zag maar je creativiteit heeft daar ook een belangrijke rol in gehad en we begonnen met dat prachtige nummer van jou wat ik denk van ja dat zegt al zo ontzettend veel vertel daar nog eens iets meer over want want door die creativiteit is het ook weer echt gaan stromen klopt ik ik was even kijk ik was eerst al heel verlegen maar eigenlijk die die passie om te zingen die zat er altijd al heel diep en ik vond het altijd al leuk maar het liet altijd niemand horen zoals ik dat eigenlijk ook heb geschreven alleen onder de douche alleen onder de douche en verder hoorde niemand dat en toen op een gegeven moment ben ik toch in de volgens mij was het de vierde van de middelbare school toen was ik van school gewisseld en ik zat net weer wat lekker in mijn vel en toen ben ik op zangles gegaan en dat was voor mij zo'n enorme stap maar tegelijkertijd ook zo doorslaggevend zal ik zeggen omdat uiteindelijk ja ik liep mezelf horen en ik merkte hoe veel hoe enorm veel ja energie en hoeveel ontspanning dat zingen mij gaf en toen nou ja eigenlijk ben ik dus echt ja nu nog steeds heb ik zangles en zelfs in die in die periodes waarin ik echt minder lekker in mijn vel zat hielp dat zingen mij dus het was ik had dan een hele zware week en dat dat uurtje zingen dat gaf mij zo veel ontspanning dat nou ja dat die dag was voor mij dan goed zeg maar en toen op een gegeven moment toen ging ik nadenken dat ik eerst liet ik heel erg mijn angst spreken zeg maar want ik had naast die sociale angst had ik ook eigenlijk zo'n gegeneraliseerde angststoornis dus ze hebben het op een gegeven moment veel groter nog gemaakt dus ik dacht ja dat zingen dat dat durf ik niet en dat kan ik niet maar iedere keer in die zanglessen wist ik toch mezelf wel over die drempel heen te krijgen en ging ik toch weer zingen en dat was echt een hele mooie zang en dat was echt een hele mooie zang en toen had ik ook eigenlijk zo'n gegeneraliseerde angststoornis dus hebben het op een gegeven moment veel groter nog gemaakt dus ik dacht ja dat zingen dat dat durf ik niet en dat kan ik niet maar iedere keer in die zanglessen wist ik toch mezelf wel over die dremp en merkte ik ook hoeveel ontspanning mij dat gaf en toen op een gegeven moment toen ik stopte met groepsbandeling toen dacht ik ja dit is dus wat ik stil heb gehouden die enorme ja wens droom passie hoe je het wil noemen om met muziek bezig te zijn omdat mij zoveel ja ontspanning en en oplading geeft daar wil ik meer mee doen en toen ben ik eigenlijk een songwriting workshop gaan doen en daar werd die passie nog meer aangewakkerd omdat ik dacht dit in combinatie met het zelf schrijven vind ik echt een hele mooie combinatie en zo na die workshop ben ik eigenlijk dus ja dit nummer gaan schrijven die ik net heb gedaan en je hebt ook meer nummers en ik heb meer nummers geschreven ja ja dus het schrijven en het en het zingen is voor jou een belangrijke manier geworden ook om ja hoe zal ik dat zeggen waar wat brengt het jou eigenlijk het schrijven heeft mij in eerste instantie heeft mij heel veel rust gebracht zeker toen ik in die groepsbehandeling zat en mijn hoofd soms zo vol zat en ik dan dacht ja moet ik nou mijn gevoel volgen of moet ik mijn hoofd zeg maar mijn ratio volgen en toen hielp het schrijven mij enorm voor rust en het zingen ja dat gaf mij heel veel eigenwaarde bij de groepsbehandeling hadden we ook een muziekles zal ik maar zeggen en daar zagen ze mij eigenlijk opbloeien in de muziekles en eerst dachten zij vonden zij dat heel bijzonder en ik natuurlijk eigenlijk ook omdat ik was daar wel ik zat daar niet op mijn plek en in de muziekles bloeide ik op en dan ja zag je mij stralen zal ik maar zeggen dus dus ja het gaf mij heel veel eigenwaarde dat nou ja en ook het was mijn manier om me te laten zien want in eerste instantie wilde ik mij niet veel laten zien in foto's omdat ik minder lekker mijn vel zat of of in berichten omdat ik dacht ja mijn mijn vriendinnen om mij heen die doen allemaal studie dus ik heb eigenlijk niks te vertellen maar juist door die muziek en het schrijven gaf mij dat dat was mijn manier om mezelf te laten zien en ook ja ja om mezelf ja om mezelf ook te laten zien aan de buitenwereld zeg maar ja en het mooie is jij komt hier vanochtend binnen en je gaat zitten en je gaat zingen en ik heb hier volwassenen gehad zeg maar 50 plus waar we de introductie drie keer hebben moeten opnemen omdat er zoveel bibber in de stem zat van oh jeetje zit ik in de in de podcast studio ja en jij gaat zitten en je zingt en ja ik zou bijna zeggen waar is het gebleven ja ja ik ik weet het eigenlijk eerlijk gezegd niet maar ik weet wel dat dit is eigenlijk ook precies wat er gebeurde als ik bijvoorbeeld als ik zangles had maar ook ik heb op een gegeven moment een optreden gegeven en dat was precies hetzelfde dus ik was daar vooraf best wel zenuwachtig maar op het moment dat ik op het podium sta ben ik het helemaal kwijt omdat ik zo in mijn element zit zal ik maar zeggen dat die spanning wegvloeit ja dit is wie je echt bent en dit is wie ik echt ben ja ja ja en als je daar dan contact mee maakt dan dan dan zijn die diagnoses ook niet meer van belang nee nee klopt en dat maakt ook dat ik ja omdat ik contact maakte met wie ik ben kon ik die diagnoses loslaten voelde me nog sterker ja en ging ik nog meer nog ja nog verder op zoek naar wie ik ben en en wat ik ontzettend leuk vind ja ja dus je bent je bent tot bloei gekomen mede dankzij die creativiteit en en de en de muzikaliteit en je bent nu ook ik wilde bijna zeggen een meisje met een missie maar je hebt ook een ja je bent ook bezig om dit verhaal van jou te vertellen ja om mensen hier bewust in te maken zeker ja ik vind dat heel belangrijk zeker het de invloed die het kan hebben van een diagnose op jonge leeftijd maar ook sowieso het hele stikkeren ik heb heel erg ervaren dat ik dacht ja zo'n sticker kan zeg maar zijn voor een kan ook zijn voor een periode dat hoeft helemaal niet te zijn dat jij hoeft niet de diagnose te zijn de diagnose is een stukje van jou maar jij blijft wel jouw persoon zeg maar en dat vind ik heel belangrijk om te benadrukken ik heb ook ik ben even kijken voor de kerstvakantie want het is nu januari voor de kerstvakantie begonnen met gaslessen geven en ik heb die gasles ook genoemd volg je de dsm en of kijk je naar de mens want tuurlijk het is ook voor sommigen even voor de helderheid jij geeft gaslessen aan studenten psychologie klopt ja ja klopt studenten social work ja social work ja en en ik heb die gaslessen gegeven vooral omdat ik wilde me nadrukken dus tuurlijk het is ook belangrijk dat je die ggz hebt en de dsm dat is natuurlijk ook belangrijk maar er zijn ook mensen zoals ik zelf ook heb ervaren die daar niet bij gebaat zijn en ik wilde dat verhaal ook graag naar buiten brengen omdat ik denk dat het ook andere jongeren kan helpen dat ik laat zien dat er ook andere paden mogelijk zijn dan nou ja dan dan de ggz en dsm en wat daaruit komt zal ik maar zeggen en de dsm voor iedereen die denkt van hey wat is dsm dat is het handboek van voor psychologen waar alle wetenschappelijk onderbouwde psychische stoornissen ik mag even aanhalingstekens bij instaan en en die is ja die is toch vaak lijdend ja ja en wat vertel je dan in die in die gaslessen is dat dan vergelijkbaar met waar wij het vandaag over gehad hebben en en ja wat is dan de boodschap en hoe reageren studenten daarop het zijn heel veel vragen in één keer maar ik ben daar ontzettend nieuwsgierig naar nou ik heb een eerst ik heb vooral mijn verhaal verteld zoals ik dat eigenlijk nu ook doe en en vervolgens heb ik ook wel echt de link gemaakt ik ben mijn eigen bedrijf begonnen zonder lijntjes en ik heb die link gemaakt van kijk naar je hart en volg je gevoel want het komt wel goed dus ik heb heel erg de positieve nadruk proberen te geven en daarnaast ook wel heel erg belang laten zien dat het heel belangrijk is dat je de mens blijft zien achter de diagnose er zit zoveel meer achter een diagnose ja je hebt geschiedenis maar mensen hebben ook kwaliteiten dus dus ja je diagnose is maar zo'n stukje en en je hebt zo'n geheel voor je zeg maar als mens ja en als ik hem dan hier nu iets breder mag mag trekken voor de mensen die die luisteren zou het wat mij betreft ook gaan over de mens zien achter wat iemand niet kan kijk maar even op je werken of je nou leiding geeft of niet maar je team de mensen in je team waar je mee samenwerkt voor je het weet zijn wij erg gefocust op waar iemand niet goed in is wat die niet kan wat die laat liggen en en als je erachter kijkt vind het altijd zo helpend om het te realiseren van niemand doet wat hij doet uit luxe het is nooit van gooi ik ga ze even lekker de boel hier lopen verstieren of naar iemand pijn doen of kwetsen of of wat dan ook dus niemand doet het uit luxe en als je soms als je als je weet wat voor geschiedenis iemand heeft of hoe die is gekomen tot waar die nu een waar die nu is dan dan ontstaat er eigenlijk ook een gevoel van compassie en en dan zie je ook de persoon achter ja noem het maar het masker ja en in dit geval zet de persoon achter het diagnose niet al niet al je collega's zullen die genoten hebben of krijgen maar het is het is ook fijn om daar ook in een breder perspectief na te kijken van van waar waar waar leg je de focus en en en ook van alles wat je aandacht geeft groeit en dus wat wil je aandacht geven ja ja en ik vind dat ook ik vind dat een hele mooie aanvulling wat je zegt dat dat het veel verder gaat dan dat is dus dus niet eens zo zeer het is niet alleen de mens zien achter de diagnose maar het is ook echt de mens zien inderdaad achter hetgene wat hij niet kan waar waar let waar let je op en ja bij mij was dat inderdaad bij mij is dat in een diagnose maar is het ook wel dat stuk geweest dat met een diagnose wordt ook heel erg gekeken naar waar liggen jouw gebreken en nou ja ik wilde heel erg benadrukken dat er ook gekeken moet worden naar kwaliteit inderdaad ja juist juist ja ja zeker ja en en dat geldt dus ook voor iedereen en ik kan me voorstellen als je jong bent nog meer omdat je persoonlijkheid zich aan het ontwikkelen is wat ik heel sterk vind ook in jouw verhaal is ook een soort wat we wat we doen is we identificeren ons met onze persoonlijkheid en dan identificeren we ons ook nog het meest met de delen van de persoonlijkheid waar we iets niet kunnen of iets niet zijn wat anderen wel zijn er ja terwijl we zijn zoveel meer dan die persoonlijkheid ja dus dus jij jij weet en mensen die luister weten dat vaak ook weten het meestal ook maar ik geef ook veel meditaties en het helpt mij zo om voorbij mijn persoonlijkheid te kijken wie ik echt ben ja en en daar vandaar uit ook compassie voor mezelf te voelen en voor anderen ja ontstaat er iets heel anders heel mooi ja voor mij is dat zit dat echt in het schrijven want als ik ga schrijven dan kom ik ook op ja kom ik ook op een behoorlijk diep punt zeg maar tot mezelf en dan weet ik ook ja dan kom ik ook tot een enorme rust en en tot mezelf en dan kan ik ook in het schrijven ben ik ook kwetsbaar en omarm ik mijn eigen kwetsbaarheid zeg maar maar kijk ik ook vooral naar mijn eigen kwaliteiten ja en wat jij bedoelt met schrijven is niet per se zongteksten schrijven maar jij doet echt aan journaling ja klopt wil je daar nog iets over ja ik heb een boekje schrijf kijken een vraag per dag zal ik maar zeggen en dan schrijf ik moet ik antwoord geven die vragen die vragen zijn heel verschillend maar het geeft mij even de ruimte even rust om even na te denken soms zijn het hele diepe vragen van goal hoe zie jij jezelf bijvoorbeeld over vijf jaar en soms zijn het ook heel erg vragen van oké welk wat voor kleur sok heb je bijvoorbeeld vandaag maar het geeft even net even een andere ingang en het geeft net even een ander idee en maar vaak maakt die vraag ook juist als ik verder ga schrijven dus ik schrijf dan bijvoorbeeld een zo ik bijvoorbeeld een keer schrijf ik af en toe een brief naar mezelf om te zeggen oké nu sta je hier en hier en je mag ook ook soms trots zijn wat jij zei ik ben echt iemand met een missie maar ik mag soms ook even weer terugkijken en even echt trots zijn op wat ik heb gedaan zal ik maar zeggen en ja en zo en zo schrijf ik ook of bijvoorbeeld s'avonds waar ik dankbaar voor ben en zo probeer ik elke dag wel voor mezelf wat dingen op te schrijven en vooral echt gericht op die positiviteit kwaliteiten en wat ik zeg soms terugkijken en reflecteren op wat wat wat wat er achter me ligt zal ik maar zeggen ja mooi er zit zoveel wijsheid in dit gesprek dus de expressie van wie je echt bent en je eigen creatieve flow volgen en en ook echt zien wie je in essentie bent en je eigen kwaliteiten tot en met ook de praktische tips van hey hoe doe je dat nou en dan niet te geloven dat ik tegenover iemand zit van 23 dat vind ik echt vind ik echt waanzinnig dus prachtig hoe je dit pad voor jezelf hebt gelopen heb je nog één ding wat je van je zegt van god dat zou ik de mensen die luisteren nog willen meegeven ter afsluiting je hebt eigenlijk al heel veel gegeven maar is er nog iets waarvan je denkt van goh dat is misschien nog niet aan de orde gekomen vind ik nog fijn om te benoemen of ik heb nog een tip of een idee ja ik denk dat ik dan vooral zou afsluiten met om het even samen te vatten en ook eigenlijk uit mijn refrein van mijn nummer van ja kijk naar je hart en volg je gevoel want het komt wel goed en dat wil ik eigenlijk alle mensen meegeven iedereen is mens en je bent goed zoals je bent zal ik maar zeggen prachtige afsluitende woorden dank je wel leanne dank je wel veerkracht is een vorm van levenskunst mens zijn met hart en ziel ongeacht omstandigheden want die omstandigheden zijn steeds minder relevant voor iemand die veerkrachtig is je kunt dan met een bepaalde souplesse omgaan met het leven leuk dat je luisterde naar deze aflevering van op zoek naar veerkracht