Rust En Ontspanning Vinden In De Tussenruimtes

Deze meditatie is een verkenning van de ruimte tussen de dingen,

Tussen de verschijnselen.

Comfortabel zitten,

Een houding die waardig is,

Waardigheid uitdrukt,

Opgericht,

Ruimte voor de organen in borst en buik,

Schouders ontspannen,

Handen laten rusten,

Arm ontspannen,

Hoofd in balans op de nek,

Kin klein beetje in,

Opgericht,

Dak van het hoofd,

Wijs naar de hemel,

Verzachting in het gezicht,

Voorhoofd innerlijk glad strijken,

Ogen een beetje verzachten,

Rond je mond,

Zo'n lichte aanzet van een glimlach om de gezichtspieren te ontspannen.

Jezelf toestaan in deze houding te ontspannen,

Te rusten,

Dus voel ook het gewicht,

Er is een opgerichtheid,

Maar het is niet met spieren,

Het is een natuurlijke opgerichtheid die al in ons lichaam is,

Dus al die raakvlakken van jouw lichaam met de grond,

Met de vloer,

De stoel,

De bank,

Kussen,

De zwaartekracht die je subtiel wat ook helpt om te rusten.

We kunnen onszelf toestaan ons neer te geven,

Aandacht brengen bij de adembeweging,

Hoe de adem nu voelbaar is in jouw lichaam,

Dit moment.

Inademing,

Omslag,

Een golf die omroelt,

Uitademing.

Inademing,

Rijstop,

Uitademing,

Rolt als het ware uit,

Ik denk vaak aan de golven van de zee.

Alle aandacht bij deze inademing precies zoals die gaat,

Deze uitademing precies zoals die gaat,

Je hoeft niks te sturen of te verdiepen of zwaar te ademen.

De adembeweging zo volgen en onze aandacht iets specifieker brengen bij dat moment of die paar momenten,

Als het lichaam is uitgeademd,

Voordat die nieuwe inademing weer komt,

Er is een beetje ruimte,

Die kun je zo eens verkennen.

Inademing als een golf die oprijst,

Een omslag,

Uitademing als een golf die zo uitrolt en dan is er een moment dat de zee helemaal kalm is,

Totdat de nieuwe golf,

De nieuwe inademing van zelf weer oprijst.

Misschien is het maar een heel klein momentje,

Misschien wat langer,

Merk maar op hoe dat bij jou is.

In die ruimte,

Als het lichaam is uitgeademd en voordat de nieuwe inademing komt,

Kunnen we een moment verwijlen,

Verblijven,

Met de aandacht.

We hoeven niets te doen.

De nieuwe inademing komt vanzelf.

Deze inademing,

Deze uitademing,

Pauze.

En ook als je merkt,

Misschien nog niet eens een halve tel,

Helemaal niet erg.

De aandacht is steeds bij,

Het lichaam helemaal is uitgeademd.

Dat moment.

De inademing komt vanzelf.

Kun je gewoon opmerken.

Als je merkt dat je wat ongemakkelijk gaat ademen of de adem wat neigt te gaan sturen of te duwen,

Kun je de aandacht wat ruimer maken naar je lichaam als geheel.

En opmerken hoe de inademing al die ruimte die in het lichaam is,

Vult.

Overal in en tussen.

En hoe elke uitademing ook weer een soort verzachting geeft.

Terugvallen in die zwaartekracht.

Rusten.

Deze inademing,

Deze uitademing.

Tussenruimte.

Deze inademing,

Deze uitademing.

Pauze.

Je adem,

Je adembeweging.

Ervaren misschien als de grote kalme zee.

Golf reist op,

Rolt om,

Gaat weer terug in het geheel.

Kalmte.

Nieuwe inademing.

Reizen.

Dalen.

Rust.

Kun bij deze,

Dit anker voor je aandacht blijven.

Adem,

Reizen,

Dalen.

Je kunt met mij meegaan,

Met mijn woorden.

In heust van dit lichaam.

Elke inademing ruimte maakt,

Maar dat die ruimte er ook al is,

Er is ruimte in de organen,

In de cellen,

Overal is ruimte in.

Tussen de organen,

In het weefsel,

Botten.

En die adem,

Die helpt ons eigenlijk om dat bewust te zijn,

Dat er ruimte is ook in het lichaam,

Overal in en tussen.

En dat er bij de inademing van binnenuit een vullen voelbaar is.

Bij de uitademing een verzachting.

Rusten.

Er is ook ruimte om het lichaam.

De huid.

De adem gaat via alle poriën,

Niet alleen via de neus.

Verbind ons met de ruimte om ons heen.

Er zijn spullen om ons heen,

Voorwerpen,

Muren,

Een dak,

Ramen.

En vaak richten ons onze aandacht op de dingen.

Dus ik wil je uitnodigen om je bewust te zijn van de ruimte tussen de dingen.

Er is eigenlijk altijd meer ruimte dan de ruimte die de voorwerpen innemen.

Dus we kunnen ons afstemmen op de ruimte om ons heen.

In ons,

Innerlijke ruimte,

Om ons heen.

Binnen en buiten.

Zoveel verschil is er niet.

Inademing,

Rijstop.

Voorbij de lichaamshuid,

Uitademing,

Verzachting,

Pauze.

Dus afstemmen op de tussenruimtes.

Overal tussen.

Dus van de ruimte buiten.

Een ruimte pauzes tussen de geluiden.

De klanken die je hoort van mijn stem.

Andere geluiden die komen en gaan.

Nu je aandacht richt op de stilte tussen en onder de geluiden.

De stille ruimte die er altijd is.

Geluiden,

Stilte.

Jezelf rust gunnen in die ruimtes.

In die ruimte.

Overal in,

Tussen,

Omheen.

Een ruimte tussen gedachten net als stukjes blauwe hemel die je tussen de wolken ziet.

We kunnen ons afstemmen op gedachten,

Als wolken,

Of we kunnen ons afstemmen op die eindloze blauwe hemel.

Het universum.

Onmetelend.

Waarin die wolken,

Gedachten,

Ook kunnen komen en gaan.

We kunnen zitten,

Aanwezig zijn,

Als die grote onmetelijke ruimte waarin alles eenvoudig weg kan komen en kan gaan.

Als er moeilijke emoties zijn,

Of nare ervaringen,

Kunnen we op zoek gaan naar de randen,

De ruimte eromheen,

Er ruimte aan geven.

Er mee zijn hoeft het niet te veranderen.

Geef het maar ruimte.

Ruimte is er altijd.

Op dit moment.

We kunnen vrede vinden in die ruimte.