Een plek geven aan Boosheid en/of Verdriet

Boosheid of verdriet loslaten.

Waarschijnlijk ben je op dit moment,

Terwijl je dit luistert,

Heel erg boos of intens verdrietig.

Dat is de reden waarom je me waarschijnlijk bent gaan opzoeken.

Vaak wordt je verteld dat als je heel erg boos bent of heel erg verdrietig bent,

Dat je maar even moet stoppen of dat je naar je kamer moet gaan.

En als je dan daar bent weet je eigenlijk nog steeds niet wat je nou precies moet doen.

Of je krijgt wat lekkers omdat je verdrietig bent,

Om te troosten.

En dat is wel fijn,

Maar het verdriet blijft.

Vaak willen mensen dat je over het verdriet heenstapt,

Of over je boosheid.

Want het komt niet zo goed uit.

En vaak komt het jezelf ook eigenlijk helemaal niet zo goed uit.

Als ik nou tegen je zeg,

Dat je gewoon eens even kunt gaan zitten,

Of kunt gaan liggen,

Wat jij het fijnste vindt.

Misschien ben je wel moe van de dag.

Misschien lach je al omdat je niet kan slapen.

En als je dan voorzichtig je ogen sluit,

Probeer maar eens dat gevoel weer op te roepen.

Ik vertel je dat het er even mag zijn.

Want wat jij voelt is van jou.

En ook al vindt iemand anders dat het onterecht is,

Dit is wat jij nu op dit moment voelt en ervaart.

En dat kan niemand ontkennen.

Dus laat het er maar even zijn.

Je ligt nu veilig op een matras,

Of je zit nu stevig in een stoel.

Ga maar even naar dat gevoel.

Voel je het een beetje opkomen?

En waar voel je dat dan?

Heel veel mensen voelen dat gevoel.

Dat akelige gevoel,

Die boosheid.

Of dat verdrietige gevoel.

Dat voelen ze in de buik.

Er zijn ook heel veel mensen die voelen het juist in hun borst,

Bij hun hart.

Laat het maar opkomen.

Het kan ook naar je keel grijpen.

Het gevoel dat je bijna geen adem meer kunt halen.

Of in je hoofd dat er geen plek meer is voor iets anders.

Laat het er maar even zijn.

En ondertussen,

Merk dan ook eens op dat je ademhaalt.

Misschien huil je.

Misschien ben je aan het priessen van boosheid.

Laat het maar komen.

Maar let op je ademhaling.

Dat die er ook is.

Ademhaling hebben we allemaal nodig.

En soms komt er in een keer een golf van die boosheid of van het verdriet.

Waardoor je ademhaling even stopt.

Of even verandert.

Wat dan vaak helpt is even uitzuchten.

En vers lucht naar binnen.

Terwijl je nu deze emoties zo voelt opkomen.

En er laat zijn,

Want het mag.

Ze zijn niet overbodig.

Ze zijn er.

Ze maken jou,

Jou.

Ook al is het soms heel onhandig.

Het is van jou.

Het is vanuit jou manier van kijken en voelen.

En als die emotie er nou zo is.

En je let nou een beetje op die ademhaling.

Dan kunnen we misschien eventjes het gaan loslaten.

Potverdikkie,

Dat is een moeilijke.

Want eigenlijk wil je het nog even vasthouden.

En eigenlijk is het voor jou nog niet het moment om het los te laten.

Maar wat je kunt doen,

Is het gedeelte wat voor jou het moeilijk maakt,

Dat weg te laten vloeien.

Via de matras,

Via de stoel,

Via de grond.

En via je adem.

Bedenkbaar dat je een grote boom bent.

En dat je wortels hebt die diep in de aarde gaan.

Ik denk aan je ademhaling ondertussen.

En als je ligt,

Dan denk je,

Ja maar wacht even,

Dat klopt niet,

Want die wortelen moeten dan uit mijn voeten komen en ik lig.

Nou,

Zelfs als je zit,

Of ligt,

Kan je denken dat het uit je stuitje kan komen,

Die wortelen.

En je stuitje zit net boven je billen.

Je kent het wel,

Dat plekje waar je als je een kindje valt zo heel veel pijn hebt.

Vroeger,

Zeggen ze,

Hadden we daar een staart.

En als jij nou denkt,

Dat op die plek een wortel door de matras zo de aarde ingaat.

Of door de stoel.

En dat die hele heftige emotie van boosheid of verdriet,

Dat die daardoor een beetje naar beneden stroomt,

Zo de aarde in.

En de aarde is er blij mee.

Die zegt,

Kom maar,

Geef maar aan mij.

Laat het maar gebeuren.

Het kan heel vreemd aanvoelen allemaal.

Maar geloof me,

Dit kan je echt helpen.

En als je nou een hand op je buik legt,

Terwijl je nog steeds verbonden bent met de aarde.

Nou,

Maar eens diep adem.

Misschien voel je hoe je buik een beetje naar boven komt,

Terwijl je inademt.

En als je uitademt,

Mag je ook een beetje van die boosheid of verdriet meegeven.

Dat donkere.

En als je inademt,

Dan komt juist weer een beetje licht naar binnen.

Lucht en licht.

En dat ruimt het ook een beetje op.

Al die negativiteit.

Het donkere.

Dat blaas je eruit.

En terwijl je wortelen nog in de aarde zitten,

Vul je jezelf met nieuwe lucht,

Positieve energie,

Wat gewoon om je heen is.

Door je neus,

Door je keel,

Naar je longen en je borst.

Misschien zelfs een beetje naar je buik.

En laat het nog maar een keertje los.

En misschien merk je nu ook wel op dat je lichamelijk wat pijntjes hebt.

Dat je gewoon niet zo lekker in je vel zit.

Blaas het maar eventjes eruit.

Het hoeft niet eens hard,

Het mag ook gewoon rustig via je neus.

Alles wat je nu uitademt,

Is weg en komt ook niet meer terug.

En als je inademt,

Dan komen al die fijne energieën,

Dat mooie licht,

Het komt bij je binnen.

En iedere keer als je dit overkomt,

Kan je op deze manier jezelf weer vullen met positiviteit.

Je hoeft het niet weg te drukken.

Je mag zijn zoals je bent.

Maar doordat je het een beetje kan laten afvloeien via je wortelen naar de aarde,

En doordat je met het ademen steeds weer positieve energie binnenkrijgt,

Kan je een beetje bij jezelf blijven.

Misschien heb je nog je handen op je buik.

Of misschien nog niet.

Doe dat dan nu nog maar een keertje.

En denk of zeg dan tegen jezelf.

Ik mag er zijn.

Ik ben goed.

En ik doe mijn best.

En vergeet vooral niet,

Ook een beetje trots op jezelf te zijn.

Misschien wil je nog even blijven liggen.

Of misschien wil je nu zometeen langzaam je ogen openen.

Hoe dan ook.

Vergeet niet.

Als je inademt,

Komt de positiviteit binnen.

En als je uitademt,

Geef je alle negativiteit mee.