Avontuur in de Bergen | Uit de Verhalen van Pieter en Loes

Een ongelukkig geval.

Pieter en Loes gaan vandaag samen met ome Dud wandelen,

Heel hoog in de bergen,

En daarvoor gaan ze eerst een eind met een berglift naar omhoog.

Loes vindt het een beetje eng.

De lift lijkt een beetje op een minibus met grote ramen en die hangt aan een grote kabel.

Ze zijn net op tijd om in de lift te stappen.

Er klinkt een bel,

De deur gaat toe en daar zoeft de lift naar omhoog.

Zachtjes wiegt de lift ook een beetje heen en weer door de wind.

Loes knijpt haar ogen dicht.

Oh,

Zucht ze,

Wat is dat eng!

En plots gaat de lift ook nog op en neer.

Nu knijpt Loes Pieter zijn hand bijna stuk.

Maar Loes toch,

Zegt Pieter,

Je moet je ogen open doen en kijken naar boven of recht voor je uit.

Het is zo mooi,

Je kan hier zoveel zien,

Bergen,

Weiden,

Koeien,

Bomen,

Maar kijk dan toch!

Loes doet haar ogen open en kijkt vol verwondering rond.

Zo mooi!

De lift komt aan,

De bel gaat en de deur schuift open.

Met hun drieën gaan ze op tocht.

Ze stappen langs een smal bergpad,

Door een bos en plots zijn er geen bomen meer.

Alleen nog gras en heel veel stenen en grote keien,

Zelfs rotsen.

Oh,

Zegt Pieter,

Het lijkt of er hier een reus met keien heeft gestrooid.

Plots horen ze een heel raar geluid.

Wat is dat?

Vraagt Loes.

Sst,

Zegt Ome Dut,

Het lijkt of er een dier in nood is.

We moeten goed luisteren waar het geluid vandaan komt en dan voorzichtig dichterbij gaan.

Heel zachtjes stappen ze verder.

Pieter slaapt nog wat vooruit en staat dan plots stil.

Ook het geluid is gestopt.

Oh,

Zegt Loes,

Daar zit een beest en het lijkt dat het niet weg kan.

Voorzichtig gaan ze dichterbij.

En ja,

Daar zit een marmot met zijn achterpoten geklemd onder een grote steen.

Het marmotje gaat wild tekeren en groudert.

Pieter wil het marmotje vastnemen,

Maar het marmotje hapt naar zijn hand.

Gelukkig kan Pieter nog net zijn hand wegtrekken.

Haijai,

Zegt Pieter.

Als marmotje zo wild om zich heen bijt en krabt,

Zullen we hem niet kunnen helpen.

Ome Dut stapte heel traag naar marmotje.

Sst,

Lieve vriend,

We doen je geen kwaad.

En ondertussen draait hij met zijn rechter wijsvinger.

Marmotje kijkt naar de vinger en terug naar Ome Dut.

Ze kijken elkaar in de ogen.

Marmotje blijft heel stil liggen.

We gaan je helpen,

Zegt Ome Dut.

En hij draait nog eens met zijn wijsvinger.

Marmotje kijkt Ome Dut recht in de ogen en knikt.

Ome Dut doet teken aan Loes.

Jij gaat nu marmotje vasthouden,

Terwijl Pieter en ik die grote kei gaan wegnemen.

Maar dat durf ik niet,

Zegt Loes.

Hij gaat mij bijten.

Maar nee,

Antwoordt Ome Dut.

Hij gaat je niks doen,

Vertrouw mij maar.

Loes stapt naar marmotje toe en legt haar beide handen rond het lijfje.

Marmotje kijkt eens naar haar.

En het lijkt of hij knippoogt.

Pieter en Ome Dut trekken de grote kei weg.

Oei,

Zegt Loes,

Marmotje heeft een grote schaafwonde op zijn achterpoot.

Ome Dut pakt marmotje in zijn handen.

Hij beweegt de achterpootjes.

En er lijkt niets gebroken.

Gelukkig maar.

Even wat water erop doen en dan kan hij zo weer weg.

En de volgende week,

Zegt Ome Dut,

De volgende dagen,

Moet je heel voorzichtig zijn met je pootje.

Ome Dut zet marmotje neer.

Ze kijken elkaar nog eens aan.

En ja,

Daar gebeurt het echt.

Marmotje knippoogt,

Geeft een likje aan Ome Dut zijn hand en remt weg.

Wanneer ze laat in de namiddag thuiskomen,

Vertellen ze mama en papa over hun avontuur met marmotje en hoe Ome Dut met zijn wijsvinger draaide en marmotje rustig werd en knippoogde.

En Ome Dut en mama kijken elkaar aan.

Ze glimlachen beide.

Ha,

Wat gek,

Denkt Pieter.

Zouden mama en Ome Dut een geheim hebben?