Loes maakt kennis met Ambertje | Uit de Verhalen van Pieter en Loes

Vandaag brengt Loes,

Samen met mama,

Wat inkopen naar ome Dut.

Het is heerlijk lenteweer.

Hier en daar staan er al bloemen in bloeien,

En ook de bomen hebben terug frisse,

Jonge bladeren.

De vogels zingen,

Kwetteren en fluiten dat het een lieve lust is,

En af en toe zoomt er een dikke hommel voorbij.

O mama,

Wat is het toch heerlijk buiten nu,

Roept Loes.

Mama knikt.

Ja,

Het is heerlijk buiten.

Eens zien of we ome Dut thuis vinden,

Antwoordt mama.

Mama loopt onmiddellijk achterom bij het huisje van ome Dut.

De achterdeur staat wagenwijd open.

En wanneer Loes binnenstapt,

Is er geen ome Dut te zien.

Niet in de keuken,

Niet in de living,

Niet in de slaapkamer.

Ome Dut,

Roept Loes.

Maar niemand antwoordt.

Hmm,

Zegt mama.

Hem kennende is hij waarschijnlijk ergens in de tuin,

Of de boomgaard of de weide.

Het is ook veel te mooi weer om binnen te zitten,

Zegt mama.

En ome Dut heeft in zijn boomgaard een speciaal plekje ingericht onder een appelboom,

Waar je lekker kan liggen om te dutten,

Te mediteren.

Kom,

We gaan eens kijken.

Mama en Loes stappen door de tuin naar de boomgaard.

En van ver zien ze ome Dut liggen onder zijn appelboom.

Mama doet teken.

Sst,

Geen lawaai maken.

Ik denk dat ome Dut mediteert.

Of nee,

Met iets heel bijzonders bezig is.

Loes kijkt bedenkelijk.

Mediteert en met iets bijzonders bezig is,

Denkt Loes.

En naarmate ze dichterbij komen,

Is Loes ervan overtuigd dat ome Dut gewoon een middagdutje doet.

Met iets bijzonders bezig.

Toch doet mama teken dat ze niks mag zeggen en heel zachtjes verder moet stappen.

En hu ziet Loes dat er een veertje of een pluimpje of een bolletje elke keer ome Dut uitademt,

Met een rukje naar omhoog vliegt,

Om dan weer zachtjes naar beneden te zweven.

En hop,

Daar gaat het weer naar omhoog,

Maakt een salto.

Wat een gek zicht.

Loes proest het bijna uit van het lachen,

Maar mama kijkt haar heel streng aan.

En zachtjes gaat mama naast ome Dut liggen en doet haar ogen dicht.

En kijk,

Wat gebeurt er nu?

Loes kan haar ogen niet geloven.

Het pluimpje zweeft naar beneden,

Recht naar mama.

Mama ademt uit en hop,

Het gaat weer de lucht in en zweeft nu naar ome Dut.

En zo gaat het maar heen en weer.

Maar is het wel een pluimpje?

Loes kijkt nog beter.

Ze knijpt haar ogen een beetje dicht en daar ziet ze het.

Het is een klein,

Gek,

Vliegend beestje.

En opeens vliegt het weg.

O mama,

Mama,

Mama,

Dat was geen pluimpje,

Ik zag het.

Het was een insect of zo,

Roept Loes.

Ome Dut gaat zitten en antwoordt,

Het is zomaar geen insectje.

Het is ambertje.

Een ambertje?

Wat is dat?

Vraagt Loes.

Maar niet een ambertje,

Maar ambertje,

Antwoordt ome Dut.

Het is het speciaal vriendinnetje van de familie.

En ook je mama kent ambertje.

Mama knikt.

Kom,

Zegt ome Dut,

Kom erbij liggen en adem zachtjes in en uit.

En nu gaan we wachten.

Plots hoort Loes een heel zacht gezoem en iets heel zachts strijkt langs haar bang.

Ze doet haar ogen open en daar recht voor haar hangt ambertje in de lucht.

Ambertje schittert in het zonlicht.

Haar lijfje is amber kleurig en ze heeft gouden doorschijnende vleugeltjes.

Haar heel lijfje is mooi pluizig.

Je zou haar zo willen aaien.

En met haar mooie ogen kijkt ze Loes aan en daar hoort ze heel zacht te zoomen.

Dag Loes,

Ik ben Amber.

Wil je met me spelen?

Loes knikt.

Ze kan haar ogen niet geloven.

Amber landt zachtjes op haar neus.

Als jij nu zachtjes in en uit ademt,

Dan kan ik op jouw adem op en neer zweven.

Het kriebelt dan in mijn buikje wanneer ik naar beneden kom.

En dan kriebelt het op mijn vleugels wanneer je uitademt,

Vertelt Amber.

Loes legt er zich goed bij neer en samen genieten ze van het spel van op en neer zweven,

In en uit ademen,

Salto's maken.

Het lijkt of de bloemen,

Het gras,

De bladeren van de bomen meezweven op en neer,

Heen en weer.

Het is magisch voor Loes.

Het maakt haar heel stil en rustig.

En Loes zucht.

Wat een heerlijk gevoel.

Het wordt dan later en mama en ome Dut zijn al lang weg.

Amber landt op Loes haar hand en zoemt.

Dag Loes,

Ik ben er vandoor.

Het was heerlijk met jou spelen,

Zweven.

Als je me nog eens graag terugziet,

Vraag dan ome Dut om me te roepen.

En daar vliegt Amber weg.

Stilletjes staat Loes op en loopt naar ome Dut zijn huis.

Daar zitten mama en hij op het terras samen een kopje koffie te drinken.

Ome Dut kijkt Loes aan.

En?

Vraagt hij.

Ik heb er geen woorden voor,

Zegt Loes.

Zo zalig.

O mama,

Ik wil naar huis en zo lang mogelijk dit fijne gevoel bij me houden.

Dag ome Dut,

Ik kom zeker terug.

En dan leer jij me hoe ik Amber kan roepen.

Dag!