Zitmeditatie - De adem volgen en vriendelijkheid oefenen

Aan het begin van de zitmeditatie even aandacht voor de zithouding,

Omdat een aandachtige,

Open,

Waardige zithouding,

Een aandachtige,

Open geest,

Mind,

Ondersteunt.

En wat we gaan oefenen in deze zitmeditatie is een open,

Aandachtige geest,

Dus om in de komende meditatie,

Zou ik eens wat extra aandacht willen hebben voor de kwaliteit van de aandacht waarmee we zitten,

De kwaliteit van aandacht waarmee we ons verhouden tot alles wat voorbij komt in de zitmeditatie.

En ik nodig je uit om te beginnen de aandacht bij het lichaam te brengen.

Gewaar te zijn van de houding van het lichaam,

Gewaar te zijn van op welke manier je hier nu zit,

Om je bijvoorbeeld bewust te worden of je het gevoel hebt dat je houding op dit moment de openheid en de waardigheid uitstraalt,

Die horen bij de kwaliteit van aandacht die wij oefenen.

Je vrij te voelen met zachte hand en met nieuwsgierigheid,

Kleine aanpassingjes te doen,

Je daarbij niet te strak te focussen op een bepaald gebiedje,

Je niet te strak te focussen op adembewegingen aan de voorkant van het lichaam,

Maar ook aandacht te hebben voor de wat meer vergeten delen van het lijf,

Heel vaak het ruggebied,

Om ook aandacht te hebben voor de achterkant van het lichaam tijdens dit zitten.

Als voor en achter in balans zijn,

Kan dat soms maken dat je met minder inspanning kunt zitten.

Dus gewaar van het lichaam,

Van de houding,

Van de balans en van de adem die in,

Door en uit het lichaam stroomt en zo de aandacht steeds een klein beetje meer bij dat ademen laten zijn,

Misschien met de aandacht samen met de adem door het lichaam reizen.

Dat je als het ware de adem gebruikt als voertuig en de aandacht met de adem mee stroomt het lichaam in op de inademing en weer het lichaam uit op de uitademing en zo even tijd neemt om de adem en aandachtstroom samen het lichaam te laten vullen,

Zonder dat je druk daarop zet,

Op dat proces,

Volgen wat voor jou op dit moment passend is,

Als adem en aandacht samen door het lichaam reizen.

Misschien merk je dat de adem tot een heel eind in de buik doorstroomt,

Misschien merk je dat de adem ook in de schouders beweegt,

In de oksels en misschien nog verder,

De bekkenbodem,

De armen,

Misschien wel tot in de vingers,

Tot in de kruin,

Tot ver in de benen,

In de voeten en misschien merk je dat het voor jou anders is,

Dat jouw adem en aandacht niet zo ver in het lichaam reizen en is het heel goed je te realiseren dat er hier geen goed of fout is.

Het gaat niet over hoe ver je kunt ademen in je lichaam,

Of hoe ver je je adem in het lichaam kunt ervaren,

Dan lijkt het wel een soort van wedstrijd,

Maar om dat te onderzoeken.

Om te onderzoeken hoe het voor jou is om de adem te volgen door het lichaam en hoe het voor jou is om te merken dat dat misschien op een bepaalde plek in het lichaam stopt en aandacht te hebben voor de manier waarop je daar naar kijkt,

Waarop je daarmee omgaat,

Om misschien te ontdekken dat er een oude,

Vertrouwde gewoonte dan al klaarstaat,

Namelijk het oordeel,

Vaak vergezeldgaand met zijn kamerad,

De strengheid.

En dat is het punt waarop je uitgenodigd wordt om vriendelijkheid te gaan oefenen en inwendig tegen jezelf te zeggen,

Oké,

Dus dit is wat er op dit moment gebeurt.

Dit is hoe ik gewoontegetrouw omga met grenzen die ik tegenkom,

Of met verwachtingen of wensen die ik heb en die niet uitkomen.

Ah,

Ik schiet in het oordeel in de strengheid.

In jezelf te realiseren,

Ah,

De valkuil is dat ik nu een oordeel ga krijgen over mijn eigen oordeel.

O,

Jee,

Ik ben me er eentje.

Een glimlach op het gelaat.

Hoe zou dat zijn,

Nu?

Om niet boos te worden over je eigen strengheid,

Om jezelf nu te gaan oefenen in vriendelijkheid.

De vriendelijkheidsspier die misschien nog niet zo getraind is,

Waarvoor je soms echt moeite moet doen om die te vinden.

De glimlach is een goede toegang.

En dat is de eerste stap en misschien ook wel de laatste.

Adem en aandacht mogen samen door het lichaam reizen.

De adem kun je ervaren aan de voorkant van het lichaam en misschien ook aan de achterkant van het lichaam en misschien nog verder tot aan de uiteinden aan toe en misschien ook niet.

Merk op hoe dat voor jou is op dit moment.

Wees je bewust van de gedachten,

De gevoelens die hiermee gepaard gaan en zeg tegen hen oké,

Dat is oké.

Ik zou misschien op dit moment iets anders wensen te voelen voor mezelf,

Maar oké,

Er is nu wat strengheid,

Er is nu een oordeel over wat ik zit te doen en dat is oké.

Ik ben blijkbaar gewend om snel te oordelen en overal iets van te vinden.

Het heeft zijn nut gehad,

Maar voegt nu niet zoveel toe.

Dus het gaat niet over wegmaken,

Het gaat niet over veranderen.

Nee,

Loslaten begint met toelaten.

Dit is jouw realiteit van dit moment.

Vergeet niet je glimlach en blijf daar even bij.

Merk eens of daar misschien een verzachting in het gelaat ontstaat,

Die je kunt laten uitstralen,

Misschien wel verder het lichaam in,

Zonder te forceren.

Zo kun je zitten,

Mild,

Open,

Niet reactief.

Dit moment ervaren.

Dit moment van ongemak of dit moment van gemak niets vasthouden,

Niets wegduwen.

Accepteren dat dit is zoals het is en vertrouwen dat dat nodig is om de eerste stap te zetten op weg naar heling,

Op weg naar echte mildheid.