Slow Inzicht oefening voor Sporters

Deze oefening is bedoeld om na een wedstrijd even met een open bewustzijn terug te kijken naar die wedstrijd.

Dat kun je waarschijnlijk best doen 1 à 2 dagen na de wedstrijd,

Op het moment dat er de adrenaline van dat moment toch een beetje uit je lichaam verdwenen is.

En we gaan daarbij hetzelfde proces als altijd gebruiken,

Stoppen,

Landen,

Observeren om nadien met meer wijsheid verder te gaan.

Kijk nodig uit om op een plek waar je rustig kan zitten,

Ongestoord,

Plaats te nemen,

De voeten op de grond,

De rug mooi rechtop,

De handen in de schoot.

Nu zijn we even gestopt,

Laat de wereld nu maar draaien.

Het is even tijd voor mezelf,

Even tijd met mezelf.

En nu ik mijn lichaam parkeer ga ik mijn handrem aanzetten door drie keer heel langzaam en heel diep in en uit te ademen,

Op mijn eigen tempo,

Drie keer langzaam in en uit.

En nu ben ik klaar om te landen in mijn lichaam,

Dat zittend lichaam,

Door contact te maken met het voelen hoe de voeten op de grond rusten,

Hoe de beide voeten gedragen worden door de grond,

De contactpunten van de voeten met de grond te voelen,

Te observeren.

En ook het gewaarzijn van het zitvlak dat contact maakt met de stoel,

Voelen hoe het lichaam,

Het zitvlak,

Gedragen wordt door de stoel,

Rust op de stoel.

En die contactpunten van voeten en zitvlak kan ik benoemen met een klein lebertje als dat helpt,

Fluisterend in mijn hoofd,

Stabiliteit,

Stabiliteit,

Want ik zit hier heel rustig en stabiel,

Op deze plek,

Geland en geaard,

Stabiliteit,

En dan de aandacht verplaatsen naar het ruggengraat en kijken of die mooi rechtop is,

Één mooi recht ruggengraat,

Één rechte lijn,

Van mijn staartbeentje over mijn bekken,

Mijn lage rug,

Mijn middenrug,

Tot helemaal bovenaan mijn nek,

Één mooie rechte lijn,

Want ik zit hier met waakzaamheid,

Ik zit hier heel alert,

Heel waardig,

Waakzaam,

Waakzaam.

En dan de aandacht brengen naar de borstkast,

Die een klein beetje open te brengen,

Niet veel,

Niet fosseren,

Niet strak,

Maar gewoon even voelen dat die borstkast zich openzet en dat gevoel benoemen als openhartigheid,

Openhartigheid of ontvankelijkheid.

Ik sta klaar om te ontvangen wat zich aandient,

Ontvankelijkheid of onbevangenheid,

Laat maar komen wat zich aandient,

Ik sta ervoor open.

Ten slotte de vierde kwaliteit van aandacht kunnen we terugvinden in onze aangezicht door een kleine glimlach te brengen,

Heel subtiel,

Denk aan de Mona Lisa,

Een heel subtiel glimlach en dat gevoel op ons aangezicht benoemen als mildheid,

Mildheid.

En zo zit ik hier nu,

Dat zittende lichaam,

Stabiel,

Waardig en waakzaam,

Openhartig en mild.

En dat lichaam ademtookt en brengt de aandacht nu naar het gewaarzijn van de ademhaling,

Op die plek die voor jou het beste voelt.

En dat kan wel zijn in de buik,

Of de borstkast,

Of een splete tussen de lippen,

Of aan de neusvleugels,

Het maakt niet uit waar,

Kies een plek die voor jou comfortabel voelt en observeer elke inademing van bij haar begin tot aan het kantelpunt en elke uitademing tot aan het rustpunt.

En het kan helpen om die beweging te benoemen met inademen,

Uitademen,

Of gewoon in en uit,

In en uit,

Op jouw tempo.

Niets sturen naar de adem,

Gewoon de adem laten zijn zoals hij is,

Het adem het lichaam observeren,

Van bij het begin van de inademing tot aan het kantelpunt en het dalen en het rustpunt.

Reizen,

Kantelen,

Dalen,

Rusten.

Reizen,

Kantelen,

Dalen,

Rusten.

Vier mooie voeiende bewegingen die ik observeer van bij het begin tot op het einde,

Keer op keer,

Opnieuw en opnieuw.

Elke ademhaling een cadeau voor mijn lichaam,

Van verse zuurstof en verse energie.

En als je voelt dat je nu zo'n beetje gestabiliseerd bent,

Nodig ik je uit om even terug te denken naar de wedstrijd die vanaf voorbij is en te kijken welke fase in de wedstrijd spontaan zich aandient bij jou.

Zoek niet te veel,

Laat gewoon komen wat komt.

Welke fase dient zich nu aan in die wedstrijd?

We gaan even naar die fase kijken als een vogeltje in de lucht,

Helemaal vanop afstand,

Boven het terrein zweeft je als een vogeltje.

Met die ene vleugel kijk je naar je lichaam.

Wat voel jij op dat moment in je lichaam?

Voel jij het ritme van het moment?

Zat jij in het ritme?

Voel jij energie?

Voel jij spanning?

Voelt het beweging vlot aan?

Spontaan?

Hoe voelt jouw lichaam zich in die fase?

Met de tweede vleugel gaan we kijken welke gedachten daarbij opkomen.

Wat denk ik daarbij bij die fase?

Is daar een bepaald vertrouwen voelbaar?

Of een bepaalde teleurstelling?

Of een verwachting?

Of een oordeel?

Dus gewoon met twee vleugeltjes kijken als een vogeltje in de lucht.

Enerzijds naar mijn lichaam in die fase en anderzijds naar de oordelen en de gedachten die die fase bij mij oproept.

Daar zo even bij verwijlen en dan weer landen in de ademhaling,

In ons rustpunt,

In ons basiskamp.

Bij het reizen en dalen van de adem.

Tot zich weer een nieuwe fase in het spel aandient,

Die spontaan bij je opkomt.

Ook daar weer ben je het vogeltje in de lucht dat kijkt met zijn ene vleugel hoe voelt dat in mijn lichaam,

Dat moment?

En met het andere vleugeltje en welke gedachten en oordelen ervaar ik daarbij?

Gewoon bekijken,

Niet analyseren,

Gewoon observeren wat zich aandient.

Vanop afstand,

Met veel ruimte en vrijheid kijken naar die fase.

En als een bepaalde oordelen heftig zijn,

Oké,

Zie dat dan als oordelen.

Oké,

Dat is een oordeel,

Maar ik wil dat oordeel niet te volgen.

Ik wil dat oordeel niet te geloven zelfs,

Het is gewoon een oordeel.

Kijken naar mijn ervaring,

Vanop een afstand,

Met ruimte en vrijheid,

Als een vogeltje in de lucht,

Met zijn beide vleugels.

Ene vleugel lichaam,

Andere vleugel gedachten en emoties die zich bij die fase aandienen.

Er gewoon even bij zijn,

Die even ervaren,

In de ogen kijken,

Welkom heten en dan voor de rest loslaten en weer landen in het ademend lichaam.

En zo kan je op jouw tempo een hele wedstrijd even opnieuw evalueren,

Om te ervaren wat er gebeurt in jouw lichaam en je bewustzijn op dat moment.

En dit is ook het moment om even een schouderklopje te geven aan jezelf,

Dat je de tijd hebt genomen om dit te gaan doen.

En om dan met de wijsheid van de inzichten die je in die oefening hebt ervaren,

Straks wijs weer verder te gaan op jouw eigen tempo.