Ome Dut maakt een Koets | Uit de Verhalen van Pieter en Loes

Ome Dut maakt een koets Ome Dut heeft al heel lang geleden zijn auto weggedaan.

Tante Dortje leefde nog toen hij op een dag zei,

Ik ben die auto beu,

Alle weken tanken en ook nog kuisen en dan wil jij nog dat het binnen in de auto altijd mooi gestofzuigd is en dat om een keer in de weken naar de supermarkt te gaan.

We doen de auto weg en we nemen wel de fiets om te winkelen.

En dus deed Ome Dut vanaf toen de boodschappen met de fiets.

Maar Ome Dut is intussen wel al een dagje ouder,

Zelfs heel wat meer dan een dagje en dat trappen gaat ook steeds moeizamer.

Tja,

Denkt Ome Dut,

Ik zou zo'n nieuwe wetse elektrische fiets kunnen kopen,

Maar dan heb ik nog steeds elektriciteit nodig om die batterij op te laden.

Daar moet ik nog eens goed over nadenken.

Een nachtje overslapen misschien,

Dat zal raadbrengen.

De volgende dag komt Pieter met zijn vriend Korneel langs.

De schooljuf heeft hem een opdracht gegeven over de egel.

Waar leeft een egel,

Wat eet hij,

Doet hij een winterslaap?

Pieter had Korneel in de klas toegefluisterd.

Dat moeten we morgen vragen aan Ome Dut,

Die weet daar alles over.

En zo staan ze dus voor de deur bij Ome Dut.

Ze bellen aan,

Maar er doet niemand open.

Nochtans horen ze kloppen en boren.

Ze lopen achterom het huisje,

Maar daar zien ze niemand.

Het geluid van gehamer en zelfs gezaag klinkt nog harder.

En opeens galmt er door de tuin.

Miljaar,

Miljaar op mijn vinger geklopt.

Oh,

Wat doet dat pijn?

En plots is het stil.

Kom,

Zegt Pieter.

Ik denk dat Ome Dut achteraan in de tuin in zijn atelier zit.

En ja,

Daar zien Pieter en Korneel Ome Dut met zijn duim in zijn mond.

Hé,

Ome Dut.

Alles oké,

Roept Pieter.

Niet echt,

Antwoordt hij.

Mijn hamer schoot uit,

Recht op mijn duim.

Wat ben je aan het doen,

Vraagt Korneel.

Ah,

Zegt Ome Dut.

Ik wil een koets maken.

Die kan getrokken worden door een paard,

Vraagt Pieter.

Nee,

Geen paard.

Ik heb toch geen paard,

Pieter.

Vanwaar zou ik die moeten halen,

Antwoordt Ome Dut.

Kom maar eens kijken in mijn atelier.

Pieter en Korneel kijken in het atelier en daar staat een kleine kar.

Het is een oude hondenmelkkar.

Precies een ton op twee wielen met twee lange stokken voor waar een hond kan ingespannen worden.

En vroeger bracht men daar melk mee rond van deur tot deur.

Wat ben jij daarmee van plan,

Ome Dut,

Vraagt Pieter.

Wel,

Zegt Ome Dut,

Ik ga die ton overlangs zagen en daar dan dat bankje,

Dat ik zo net aan het timmeren was,

Erop vastzetten.

Zo heb ik mijn eigen koets en achteraan ga ik met de andere helft van de ton een aanhangwagentje maken om de boodschappen in te doen.

Maar,

Reageert Korneel,

Jij hebt toch geen hond?

En als jij in die kar wil zitten en dan nog boodschappen willen vervoeren,

Dan heb je al een reuze hond of zelfs twee nodig.

Waar ga jij die vinden?

Ome Dut trekt zijn schouders op.

Wat denken die kinderen wel,

Moppertij.

In mijn tuin lopen er nog viervoeters rond die me wel willen helpen.

Pieter en Korneel durven niet onmiddellijk iets meer te vragen en helpen Ome Dut met het verbouwen van de kar.

Wanneer de kar klaar is,

Gaat Ome Dut daar parmantig in zitten.

Nu is het moment van de waarheid aangebroken.

Willen jullie mijn trouwe viervoeters uit de weide halen?

Pieter en Korneel kijken elkaar aan.

Welke viervoeters zouden dat dan wel moeten zijn?

Wel,

Pim en Pam,

Antwoordt Ome Dut.

Pieter kan zijn oren niet geloven.

Pim en Pam?

Echt?

Ome Dut knikt en wuift hen naar de weide.

Korneel weet niet wie Pim en Pam zijn,

Maar Pieter kan bijna niet meer vooruit van het lachen.

Heigend wijst hij naar de weide.

En daar ziet Korneel twee geiten.

Grote geiten?

Nee,

Twee dwerggeitjes.

Korneel krijgt ook de slappe lach.

Twee dwerggeiten om een kar vooruit te trekken met daarin Ome Dut en dan nog een aanhangwagentje voor de boodschappen.

Dat kan niet goed gaan.

Ze brengen de geitjes naar Ome Dut,

Die hen voor de kar inspant.

Hij kruipt op de kar en roept hop,

Hop,

Vooruit,

Vooruit.

Maar hoe hard die kleine geitjes ook trekken,

Ze krijgen geen beweging in de kar.

Pieter en Korneel doen hun best om niet in lachen uit te barsten.

En wanneer Ome Dut dan zegt,

Ik zal met hen nog wat moeten oefenen,

Maar ik ga niet opgeven.

Ik moet en zal met hen naar de winkel gaan.

Pieter en Korneel geven het op en lopen lachend naar huis.

De opdracht van de schooljuf zijn ze helemaal vergeten.

Dit verhaal is nog vele malen beter.

De andere dag zitten Pieter en Korneel in de klas.

Het is warm en de ramen staan wijd open.

Opeens horen ze meeh,

Meeh en ook wat geratel.

Ze kijken door het raam en ja,

Daar komt Ome Dut door de straat met zijn kar en Pim en Pam.

Het is Ome Dut dan toch gelukt,

Alleen er is een klein probleem,

Want in de kar zitten de geitjes Pim en Pam en Ome Dut die trekt de kar.

Wat een zicht!

Heel de klas barst het schaterlachen uit.

Ja,

Zegt Korneel,

Jouw Ome Dut is wel een man van zijn woord,

He Pieter.