Compassiemeditatie | De zon van compassie

Ik ga zitten in een rechte en waardige houding,

Een houding die uitstraalt,

Ik ben hier,

Wat ik ook ervaar.

Ik sluit zachtjes mijn ogen en laat mijn aandacht rusten op de beweging van de adem in mijn lichaam.

Ik voel hoe de adem mijn lichaam binnenkomt en mijn lichaam weer verlaat.

Een ritmische beweging,

Een natuurlijke balans.

Ik hoef daar niets voor te doen.

Het leven beademt mij.

Ik voel de beweging van de adem in mijn lichaam.

Ik kan bij elke inademing verwelkomen en bij elke uitademing loslaten.

Gedachten komen.

Dit is heel normaal.

Ik hoef er niet over te oordelen.

Ik kan zachtjes glimlachen en benoemen.

Oh ja,

Denken.

En vervolgens mijn aandacht heel vriendelijk terugbrengen naar de beweging van de adem.

Ik laat opkomende gedachten voorbij gaan als herfstbladeren in de wind.

En zo goed als ik kan laat ik mezelf zijn zoals ik nu ben.

En laat ik mezelf ervaren wat ik nu ervaar.

Soms vind ik het moeilijk om gewoon te ontspannen met mezelf zoals ik nu ben.

Misschien ben ik heel kritisch naar mezelf.

Ik zie niet meer wat goed is aan mij en kan alleen maar negatief denken over mezelf.

Ik word overspoeld door oordelen en ik voel me niet echt waardevol.

Ik maak mezelf kleiner of ik probeer mezelf groter te maken door mezelf als het ware op te peppen op allerlei manieren.

Ik overschril mezelf,

Vaak ten koste van mezelf en van anderen.

Ik voel dat ik zo niet kan ontspannen met wie ik nu ben,

Of ik mezelf nu groter maak of kleiner maak.

Het is alleen maar een nieuwe vorm van strijd met mezelf.

Ik voel hoe dit is.

Die neiging om mezelf kritiek te geven of om mezelf op te hemelen.

Allemaal manieren waarmee ik mezelf niet aanvaard zoals ik nu ben.

En ik geef mezelf de tijd om dit te beleven,

Zonder poging eruit te komen of me beter te voelen.

Ik kom dichterbij mijn ervaring en voel waar ik doorheen ga.

Ik onderzoek mijn ervaring.

Wat is dit?

En ik voel het helemaal,

Zonder te oordelen.

Ik ga onbekend terrein binnen en ga verkennen.

Ik laat mezelf toe te zakken tot op de bodem van mijn ervaring.

En ik zak verder en verder.

En verken verder en verder.

Wat is er nog meer?

Wat merk ik op?

En wat nog meer?

En zo goed als ik kan laat ik alles zijn zoals het is en kom zo tot een natuurlijke stilte.

Een gevoel van gelijkmoedigheid.

Een natuurlijk aanwezig zijn met wat er is.

Ik nodig nu de zon van compassie uit,

Te midden van mijn ervaring.

En ik voel hoe de zon zijn warmte schenkt.

Een gevoel van oké zijn,

Van warmte,

Mildheid,

Vriendelijkheid,

Wat er ook is.

Misschien wil ik wel mijn handen op mijn hart leggen of op mijn bovenarmen,

Om zo nog meer contact te maken met dit gevoel van compassie.

Deze zon van compassie,

Te midden van mijn ervaring.

Ik blijf in contact met deze ervaring.

En ik laat de ervaring mededragen door deze zon van compassie.

Het is oké,

Wat ik ook ervaar.

En ik kan mezelf nu nog de volgende ondersteunende wensen schenken.

Ik hoef niet zo te streven.

Mezelf beter te maken.

Ik kan mezelf laten zijn wie ik nu ben.

Ik hoef mezelf niet naar beneden te halen.

Ik heb ook een unieke bijdrage aan dit leven.

Ik ben de moeite waard.

Ik mag er zijn.

Door mezelf groter of kleiner te maken,

Beter of slechter,

Verlies ik de verbinding met mezelf zoals ik nu ben.

Verlies ik de verbinding met anderen en met het leven.

Ik ben precies goed zoals ik nu ben.

Ik hoef daar nu niets aan te veranderen.

En ik kan nu de zinnen herhalen die voor mij het meest belangrijk zijn op dit moment.

En ik bied ze compassievol aan,

Aan mijn hart,

Aan mezelf.

Zij zijn mijn geschenk van compassie op de momenten dat ik vast zit in de gevangenis van mijn ego die mij probeert omlaag te halen of op te hemelen.

En deze zinnen kunnen ook gedurende de dag mij in contact brengen met de zon van compassie.

En ik laat mijn ervaring nu voor wat die is en laat mijn aandacht nog even rusten bij de beweging van de adem ter hoogte van de buik.

En ik buig voor wat mijn ervaring ook is geweest.