Vrouwen-meditatie voor vitale zorgmedewerkers en medisch personeel dat werkt in de Corona-hectiek

Hallo,

Ik wil je vragen om even de tijd te nemen om lekker te gaan zitten of liggen en je ogen te sluiten.

Om hoe druk je ook bent,

Toch even dit moment te nemen van rust voor jezelf.

Voel waar je lichaam contact maakt met de ondergrond.

Adem diep in en langzaam uit.

Diep in,

Extra langzaam uit.

Nog een keer diep in,

Langzaam uit.

Heel goed.

En terwijl je lichaam toestaat om tot rust te komen,

Kun je even stilstaan bij hoe het met je gaat.

Er is in jouw lichaam vast een deel wat heel rustig aanvoelt.

Misschien een pols of een been.

Merk maar even.

Er is vast ook een deel van jouw lichaam wat wat onrustig aanvoelt.

Merk maar waar in je lichaam je juist wat onrust kunt voelen.

Ga met je aandacht naar die onrust toe.

Je merkt dat je bij elke uitademing die onrust wat minder kunt laten worden.

Je ademt in en blaast die onrust gewoon uit.

Je ademt rust in en onrust uit.

En bij elke ademhaling raak je meer en meer ontspannen.

Blaas de onrust maar uit.

Dan kun je nu beseffen dat het harde werken voor vandaag even voorbij is.

En dat je niets meer kunt doen om de dag nog te veranderen.

We leven in spannende tijden.

We leven in spannende tijden.

Spannende tijden maken ons soms angstig.

Dat is heel normaal.

Misschien is er bij jou ook angst te voelen.

Angst om besmet te raken.

Of om anderen te besmetten.

Belicht ben je bang om iemand te verliezen.

Maak je je zorgen.

Iedereen is wel eens angstig of bezorgd.

Bewust of onbewust.

Misschien is het heel duidelijk.

En misschien zit het heel diep.

Maar weet je,

Deze angst bedoelt het goed.

Angst maakt ons voorzichtig.

Maakt dat we extra opletten.

En het enige wat je kunt doen,

Zijn extra voorzorgsmaatregelen nemen.

En je best doen.

En als je dat gedaan hebt,

Dan heeft de angst zijn werk gedaan.

Hij heeft je laten opletten.

Je best laten doen.

Je voorzichtiger gemaakt.

En dan kun je de angst nu bedanken.

Want hij bedoelt het goed.

En loslaten.

Bedanken maar.

En adem hem uit,

Die angst.

Meer kun je niet doen.

En dus laat je hem nu van je afvallen.

Je laat hem met elke uitademing meer en meer los.

We kunnen ons best doen,

Maar we hebben verder geen enkele invloed op de situatie.

En dus is loslaten de enige optie.

Wil maar dat het gebeurt.

En het zal heel gemakkelijk voor je zijn.

Adem in.

Adem uit en laat maar los.

Stel je voor dat er zwarte rook uit je mond komt.

En zie je heel duidelijk hoe je al die onrust en angst loslaat.

Adem maar uit.

We hebben allemaal wel eens stress.

En dat is heel normaal en helemaal niet erg.

Als je merkt dat je stress krijgt omdat je werksituatie snel verandert.

Omdat je snel moet schakelen en allerlei nieuwe dingen moet doen.

Zonder al te veel voorbereiding.

Dan is dat heel begrijpelijk.

Want stress gaat vaak gepaard met de regie willen hebben.

Met de controle willen hebben.

In je comfortzone willen zijn.

Bedank dat deel maar.

Bedank de stress maar.

Die wil dat je het goed doet.

Die wil dat je de controle hebt.

Om mensen zo goed mogelijk te helpen.

De stress helpt je om te presteren.

In moeilijke tijden.

Maar het is goed zo.

Adem er maar uit.

Adem de zwarte rook maar uit.

Het is klaar voor vandaag.

Soms kun je merken dat je je schuldig voelt.

Bijvoorbeeld tegenover je kinderen.

Als je die hebt.

Of tegenover je collega's.

Misschien tegenover je ouders.

Of kwetsbare mensen waar je je zorgen over maakt.

Een schuldgevoel is zo onnodig.

Maar het is wel te begrijpen.

Je wil je best doen.

Je wil het misschien wel perfect doen.

Maar je bent niet perfect.

En je kunt niet alles tegelijk doen.

Hoe hard je ook werkt.

Hoe zeer je het ook probeert.

Je wilt misschien juist nu bij je kinderen of je geliefden zijn.

En tegelijkertijd wil je ook juist nu je collega's ondersteunen.

Misschien voel je je zelfs een beetje schuldig als je vrij bent.

Bedank dat schuldgevoel maar.

Het zorgt ervoor dat je je best doet.

Je uiterste best doet.

Om je met iedereen te verbinden.

Want je wil het zo graag goed doen.

Je wil het goed doen voor je geliefden.

Voor je collega's.

Voor je patiënten.

Het zorgt ervoor dat je contact maakt.

Met je patiënten.

Met je geliefden.

Met je collega's die ook heel erg hun best doen.

En die jij het ook gunt.

Om op te laden.

En als je kinderen hebt dan.

.

.

Zien zij diep van binnen ook een ouder die gewoon hard werkt.

Die anderen tot hulp is.

Die haar best doet.

Een moeder die ze misschien ook missen.

Maar diep van binnen zijn ze trots.

En voelen ze zich misschien nog meer verbonden met jou.

Omdat ook zij zien wat je neerzet.

En dat het niet niks is.

Dat het veel van je vraagt.

En je doet het toch maar.

Bedank dat schuldgevoel.

Het helpt je om er zo goed mogelijk te zijn voor iedereen.

Maar nu mag je het loslaten.

Nu mag je er even zijn voor jou.

Dus adem in.

En blaas het maar uit.

Adem in.

En blaas het maar uit.

En zie die zwarte rook verdwijnen.

Zie hem steeds verder trekken.

Tot hij helemaal verdwijnt.

Het is genoeg geweest.

Voor vandaag.

Laat het maar gaan.

Adem in.

Adem uit.

Kijk nu eens vanaf een afstandje naar jezelf.

En kijk met vriendelijke ogen naar jezelf.

Zet jezelf maar neer.

Een stukje verder weg.

Zie jezelf maar staan.

Voel maar hoe je wat afstand neemt.

Wat afstand van jezelf.

En zie maar hoe ze daar staat.

Zo druk met van alles.

Druk in de weer met van alles.

Met het werk.

Waarin ze continu moet schakelen.

Continu nieuwe informatie krijgt.

Met stressvolle situaties.

Waarin ze meeleeft met het verdriet.

En de machteloosheid van anderen.

Misschien is ze druk met kinderen of met ouderen.

Misschien voelt ze dat ze nog meer zou willen doen.

Juist nu.

Misschien wil ze zo graag thuis zijn.

En is ze elders nodig.

Ze doet zo haar best.

Kijk met vriendelijke ogen naar haar.

Want ze zou het liefst alle zorgen bij anderen wegnemen.

Ze zou het liefst van iedereen misschien wel willen overnemen.

Ze maakt zich zorgen om patiënten die het moeilijk hebben.

Ze doet alles wat ze kan om ze te ondersteunen.

Ze is er voor hen.

Soms op een heel kleine manier.

Maar ze loopt nog een stapje harder.

Ze pakt nog even flink aan.

Ze loopt nog een stapje harder.

Ze is lief voor haar collega die het zwaar heeft.

Zie maar hoe ze zich een beetje schuldig kan voelen als ze vrij is.

En dat dat niet nodig is.

Want ze verdient het zo om op te laden.

Net zoals haar collega's het verdienen.

Ze heeft het zo nodig.

Ze is maar een mens.

En een mens moet ook ontspannen.

Een mens moet de batterij weer opladen.

Een mens moet ontspannen om daarna weer die inspanning te kunnen leveren.

Want ze houdt zich misschien sterk.

En ze is ook sterk.

Maar er wordt een groot beroep op haar gedaan.

Omstandigheden veranderen zo vaak.

Emoties van patiënten vragen ook wat van haar.

Hebben ook effect op haar.

De onzekerheid en de angst.

Ze leeft met ze mee.

En draagt ook een stukje van hun verdriet.

Bedank nu ook dat deel van haar.

Dat deel wat meeleeft met anderen.

Een mooi deel.

Een lief deel.

En blaas die energie van anderen nu maar uit.

Blaas het maar weg.

Blaas maar uit die zwarte rook.

Hij is niet meer van jou.

En merk dat je met steeds meer liefde naar haar kunt kijken.

Zo van,

Goh,

Wat doet ze toch haar best.

Iedereen kan op haar rekenen.

Ze bedoelt het zo goed.

En ze is gewoon maar een mens.

Ze maakt ook foutjes.

Ze is niet perfect.

Ze is geen robot.

Maar ze doet wat ze kan.

En ze neemt soms de hele wereld op haar schouders,

Lijkt wel.

Dus help haar maar.

Stel je voor dat je die last van haar schouders pakt.

Pak die last van haar schouders.

En voel,

Misschien is hij lichter of zwaarder dan je denkt.

En gooi hem weg.

Gooi hem ver weg.

Deze last hoeft zij niet te dragen.

Daar wordt namelijk niemand beter van.

En voel dan dat ook jouw schouders die last hebben losgelaten.

Omdat jij alleen kunt dragen wat jij kunt dragen.

En nu is de dag,

De dag voorbij.

Nu mag je opladen.

Dat is hoog nodig.

Je mag nu tot rust komen.

Het is tijd.

En kijk naar haar.

En zie maar hoe haar gezicht zachter begint te worden.

Hoe haar lijf meer ontspannen raakt.

En merk dat ook bij jou,

Van binnen,

De rust zich meer en meer door je lijf kan beginnen te verspreiden.

Dat de rust het nu overneemt.

Dat je meer en meer ontspant.

Het mag.

Je hebt het verdiend.

Meer en meer rust.

Meer en meer ontspanning.

Meer en meer op je gemak.

Het is goed.

En dan kun je nu een klein beetje glimlachen.

Want dat helpt om nog wat rustiger te worden.

En jezelf dankbaar zijn.

Dat je dit moment nam om voor jezelf te zorgen.

Want je weet,

Alleen als je voor jezelf zorgt,

Kun je ook voor anderen zorgen.

En dan ga ik nu afsluiten.

En wil ik alleen nog even zeggen.

We zijn je dankbaar.

We zijn je dankbaar.

We zijn je dankbaar.

We zijn je dankbaar.