Meer meditatie

Deze meermeditatie is een meditatie begeleid door Barba Vermeer.

Voor deze oefening wil ik je uitnodigen om zo comfortabel mogelijk te gaan liggen.

Op een plek waar je niet gestoord kan worden,

Om te gaan liggen zoals een uitgestrekt meer.

Zorg ervoor dat je houding comfortabel is,

Zodat je enige tijd ontspannen kan liggen.

En als je zover bent,

Dan mag je je ogen sluiten.

En met je aandacht aankomen in de houding,

Hoe jij nu ligt.

Merk op het contact van je lichaam met de ondergrond.

De drukpunten van het lichaam met de ondergrond.

Je achterhoofd.

Je schouders.

Je armen.

Je billen.

Je benen.

Je hielen.

Ervaar hoe het lichaam hier op dit moment ligt.

Als het enigszins oncomfortabel of onprettig is.

Als dit het geval is,

Dan kun je altijd kijken of je wat van ontspanning en verzachting kan brengen.

Zo in deze houding,

Hoe je ligt.

Wees dan gewaar van hoe je adem op dit moment is.

Het reizen en dalen van de buik,

Bij elke in- en uitademing.

Gewaar zijn van de adem,

Die als een volgbeweging door je lichaam heen vloeit.

Telkens opnieuw.

Bij elke in- en elke uitademing.

Het is niet de bedoeling om je voor te stellen dat je een meer bent,

Of een meer te visualiseren.

Toch komt het vaak voor dat er een meer opkomt in je verbeelding.

Een meer,

Dat je misschien ooit hebt gezien.

Dat maakt niet uit.

Het beeld kan dan als aandacht gelden om te zien of je misschien gemeenschappelijke kwaliteit hebt met het meer.

Een eerste element van het meer,

Is dat een meer om zich uit te strekken hier geen enkele moeite voor hoeft te doen.

Je hoeft er ook niet van houding te veranderen,

Of op een bepaalde manier te gaan liggen.

Net zoals een meer de moeite valt in zijn eigen oevers,

Moeiteloos en vanzelf zijn eigen vorm aanneemt,

Dan wil ik je uitnodigen om ook zo moeiteloos en vanzelf te liggen.

Je open te stellen en zo je eigen vorm en eigen bedding in uit te komen,

Zodat je kan liggen.

Uitgestrekt als een meer.

Perfect je eigen vorm innemen.

Laat het zijn zoals het is en liggen als een uitgestrekte meer.

Het kan voorkomen dat er best wat bedrijvigheid is rond het meer.

Misschien zijn er steden en dorpen aan de oevers van het meer.

Is het er druk bevolkt?

Misschien loopt er een weg of snelweg langs het meer.

Maar al die bedrijvigheid rond het meer,

Let het meer niet om gewoon meer te zijn.

Het zijn schoonheid in het landschap te zijn.

De drukte in de steden,

De activiteiten,

De auto's op de weg,

Zoeven allemaal niet stil te staan.

Het leven kan gewoon doorgaan.

Ondanks alle drukte kan het meer zich vanzelf uitstrekken en moeiteloos aanwezig zijn in het landschap,

Ondanks alle bedrijvigheid rondom.

Soms is het meer kalm,

Staat er weinig wind en is er een strak en glanzend oppervlakt op het meer.

Zie je een rustige weerspiegeling van het landschap op het meer.

Soms is er storm en regen.

Net zoals er in ons leven soms een storm of onweer zich kan voordoen.

Er kunnen heftige emoties zijn.

Er kan het net zo stormen in ons eigen leven.

Kleine of grote woeste golven.

De weerspiegeling van het wateroppervlak vervormt en kan zelfs verdwijnen.

Het hele meer kan van slag zijn.

Dan wil ik je vragen je aandacht te brengen naar de twee aspecten van de stormen op het meer.

De eerste is de eigenschap van water.

Water kan allerlei verschillende vormen aannemen.

Hoge golven en schuimkoppen.

Water kan een vorm aannemen van regentruppels.

Water kan al deze vormen aannemen.

En in al deze vormen onveranderd water blijven.

Onveranderd zichzelf blijven.

Ik wil je uitnodigen om contact te maken met al die veranderingen,

Al die wendingen in je leven,

Al die vormen die je leven aanneemt,

En hoe je onveranderd jezelf blijft.

Al die stormen en rivieren waarin je in je leven terechtkomt.

Onveranderd water en onveranderd jezelf te blijven.

Een tweede aspect van het meer is dat hoe hevig de storm ook is en hoe hoog de golven ook zijn,

De storm is er altijd alleen aan het oppervlak van het meer.

De wind raakt alleen het wateroppervlak en de golven staan alleen aan het oppervlak van het meer.

En zodra je een paar meter dieper komt,

Een paar meter onder het wateroppervlak,

Kom je op een plek waar de meest heftige storm niet kan komen,

Waar het altijd roerloos en stil is.

Deze plek heb je ook binnen in jezelf.

Ik wil je dan nu uitnodigen om met deze plek binnen in jezelf contact te maken.

De plek waar het onveranderd stil is,

Ondanks de meest heftige stormen en emoties die zich kunnen voordoen in jouw leven.

Het neemt niet weg dat er bovenaan het meer de storm blijft doorstormen,

Koken,

En dat er onder het wateroppervlak wat troubelheid kan ontstaan.

En toch heb je die plek binnen in jezelf,

De plek waar de wind en de storm niet bij kan.

Stormen blijven niet stormen.

Er komt altijd zo'n moment waarop de storm gaat liggen.

De storm op het meer,

Maar ook de storm in jouw leven.

En het is niet zo dat als de wind gaat liggen,

Dat de storm ineens voorbij is,

Dat het is gestopt,

En dat het direct stil en rustig is.

Soms is het zo dat als je naar het meer kijkt,

De golven nog volop in beweging zijn.

De golven hebben altijd tijd nodig om uit te golven,

Om uit te deinen.

Je kan het proces niet forceren of versnellen.

Als je zou proberen om de golven plat te duwen,

Zou je alleen maar meer deining veroorzaken.

Het enige wat je kan doen is het tijd geven.

Zo is het ook met de stormen in jouw leven.

Je kan het alleen zijn eigen tijd en eigen proces gunnen,

Zodat de golven in hoogte kunnen afnemen,

En uiteindelijk gaat liggen.

Je laat de golven vloeien totdat het oppervlak weer rustig is.

Een spiegel glad wordt.

En dan zou het meer van alles wat voorbij komt,

Onvervormd weer spiegelen.

De wolken,

De vogels,

En de mensen,

Onvervormd weer spiegelen.

Ik wil je uitnodigen om contact te maken met jouw eigen kwaliteiten,

Om alles glashelder en onvervormd te weer spiegelen.

Een enkel beeld wat voorbij komt vasthouden,

Afwijzen,

Er iets aan toevoegen of er iets van afhalen.

Een glasheldere weer spiegeling,

Onvervormd.

En zo strek jij je uit,

Hier op dit moment,

Liggend als een uitgestrekt meer,

In contact met de kwaliteiten van het meer en van jezelf.

En alles wat voorbij komt,

Opkomt,

Kun je onvervormd weer spiegelen.

Laat het komen en laten gaan als een uitgestrekt meer.

En zo zijn we bijna aan het einde gekomen van de oefening.

Merk op hoe het nu op dit moment met je is.

Hoe lig je erbij?

Als je straks het belletje hoort,

Dan mag je op je eigen manier,

Met je aandacht,

Terugkomen in een ruimte.

Als je het fijn vindt,

Kun je gewoon even de tijd nemen.