Kinderverhaal - De oude wijze man

Korte Indiase verhalen De oude wijze man Op een gloeiend hete zomermiddag kwam er een oude man over een smal dorpspad aanlopen.

Hij was moe en dorstig.

Vlakbij de weg zag hij een kleine kruidenierswinkel.

Het had een dak en leme muren.

De winkelier zat binnen te wapperen met een bananenplat om een beetje verkoeling te krijgen en de vliegen weg te jagen die zoemde in de verstikkende hitte.

Voor de winkel stond een bankje waar de dorpelingen elkaar ontmoeten als de avond viel en het land was afgekoeld.

De oude man plofte neer op de bank.

Hij was zo moe dat hij een tijdje niet kon praten.

Tenslotte deed hij zijn mond open en sprak één woord uit.

Water.

Het dorp kamte al lange tijd met een vreselijk probleem.

Het was in de buurt van een grote woestijn en de regen kwam maar één keer per jaar om de vijvers en de waterputten te vullen.

Maar de regens waren de afgelopen twee jaar verdwenen en de dorpelingen hadden genoegen moeten nemen met water uit een verre stroom.

Elke ochtend liepen groepjes mannen en vrouwen een lange afstand,

Vulden hun kruiken uit het beekje en gebruikten dat de hele dag.

Niemand wilde natuurlijk ook maar een druppel van dit kostbare water verspillen.

Maar hoe zeg je nee tegen een dorstige,

Vermoeide oude man als hij om water vraagt?

Zonder erbij na te denken schonk de winkelier,

Ravie,

Die erg goedhartig was,

Een glas water uit zijn pot en gaf het aan de oude man.

De man dronk het gretig op.

Toen zei hij nog een woord.

Meer!

En zonder te wachten tot Ravie het hem gaf sprong hij naar de pot,

Raapte hem op en bracht hem naar zijn lippen en dronk Ravie's hele dag voorraad water op.

Arme Ravie,

Wat kon hij doen?

Hij staarde alleen maar ontzet voor zich uit.

Toen zei hij tenslotte tegen zichzelf.

Maakt niet uit,

Ik heb tenslotte iemand in nood geholpen.

Ondertussen leek de vreemdeling zich beter te voelen.

Hij gaf de pot terug aan Ravie,

Glimlachte,

Die Ravie's hart met warmte vervulde en zei.

Mijn zoon,

Wees altijd zo aardig.

Help iedereen die naar je toe komt zoals je mij hebt geholpen en je zult gezegend zijn.

Toen pakte hij zijn stok en strompelde langzaam over de weg.

Ravie zag de vreemde oude man in de verte verdwijnen.

En keerde toen terug naar zijn winkel.

De middag hitte werd erger.

Na een tijdje voelde Ravie dat zijn hoofd op het punt stond te barsten van de hoofdpijn.

Zijn lippen waren uitgedroogd en zijn keel deed zeer.

Hij had echt een slok water nodig.

Maar de bezoeker had het helemaal opgemaakt.

In de hoop een druppel of twee uit de pot te halen bracht Ravie de pot naar zijn lippen en hield het schuin.

Stel je zijn verbazing eens voor toen er een stroom water over zijn gezicht liep.

Het was zoet,

Verfrissend water dat niet alleen zijn dorst leste maar ook zijn hoofdpijn wegvaagde.

Ravie staarde naar de waterpot en probeerde erachter te komen wat er zojuist was gebeurd toen Karim zijn winkelbinden strompelde.

Karim was een jonge man die vele jaren geleden bij een ongeluk zijn been had bezeerd waardoor hij mank liep.

Als hij onwel of moe was werd zijn mank lopen erger.

Ook Karim plofte neer op de bank voor de winkel en hield zijn adem in net als de oude man.

Toen viste hij een boodschappenlijstje uit zijn zak en gaf het aan Ravie.

Terwijl Ravie begon met het inpakken van de spullen die op het papier stonden opende Karim een klein pakje eten en at zijn lunch zittend op de bank.

Tenslotte veegde hij zijn mond af aan zijn sjaal en wees naar Ravies kan met water.

Vind je het erg als ik een klein slokje neem?

Het is tenslotte zo heet.

Ravie was bezig wat linsen af te meten.

Hij zei zonder op te kijken.

Ik zou je graag wat willen aanbieden maar iemand heeft het meeste al gehad.

Toen voelde ik me onwel en ik denk dat ik het laatste heb opgemaakt.

Wat zeg je mijn vriend?

Ik kan duidelijk zien dat de pot overloopt van water.

Ravie keek op en staarde vol ongeloof.

Voor zijn ogen schon Karim een glas water in en dronk het op.

Daarna betaalde hij al zijn boodschappen en verliet de winkel.

Zag zijn manier van lopen eruit alsof het bijna verdwenen was.

Ravie keek een tijdje naar hem terwijl hij probeerde erachter te komen.

Maar besloot toen dat de hitte hem parten speelde en ging terug naar het koele comfort van zijn winkel en dommelde in.

Hij schrok wakker toen iemand dringend zijn naam riep.

Hij opende zijn ogen om Karim weer terug te zien in zijn winkel.

Deze keer hield hij zijn kleine zusje Fatima bij de hand.

Broer,

Word wakker!

We hebben je hulp nodig,

Drong Karim aan.

Wat?

Is er iets mis?

Fatima brandt van de koorts.

Ga dan naar een dokter.

Waarom heb je haar naar een kruidenierswinkel gebracht?

Karim staarde hem aan en zei.

Bedoel je dat je niet weet hoe je me zojuist hebt geholpen?

Mijn been,

Waar ik de afgelopen jaren last van heb gehad,

Is vanzelf genezen zodra ik het water uit jouw magische kruik dronk.

Geef Fatima er ook een slok van.

Ik weet zeker dat haar koorts binnen de kortste keren zal verdwijnen.

Ravie was stomverbaasd.

Magische kruik?

Geneeskrachtig water?

Waar had Karim het over?

Desalniettemin gaf hij de pot door aan Fatima.

Ze dronk een beetje en ging toen zitten om uit te rusten.

Binnen enkele minuten hief ze haar hoofd op en zei.

Het is waar,

Broeders!

Ik ben inderdaad genezen van de koorts.

Al snel verspreidde het nieuws zich als een lopend vuurtje in het dorp.

Ravie,

De stille,

Vriendelijke winkelier,

Was nu de eigenaar van een magische kruik waarvan het water iedereen van elke ziekte kon genezen.

Elke avond liet Ravie de kruik in de winkel staan en ochtends was hij tot de rand gevuld met zoet,

Koel water.

Dagelijks verzamelde zich een rij zieke mensen in de winkel.

Aan iedereen gaf Ravie een slok water en ze gingen weg en zeiden dat ze nu beter waren.

De pot was nooit leeg.

Ravie realiseerde zich dat de oude man,

Die hij had geholpen,

Hem dit geschenk uit dankbaarheid moest hebben gegeven.

Ravie begreep wat een geweldig cadeau het was.

Al snel veranderde zijn kleine winkel in een ziekenhuis.

Ravie vroeg geen cent voor het water.

Mensen lieten wat geld achter,

Wat cadeaus voor hem en anderen betaalden hem niets.

Maar daar was hij nog steeds blij mee.

Op een dag verscheen de bediende van een rijke landheer.

Ravie stond in de winkel.

Hij stond in de winkel.

Hij stond in de winkel.

Hij stond in de winkel.

Op een dag verscheen de bediende van een rijke landheer aan zijn deur en zei Mijn heer is onwel.

Kom met me mee en geef hem een slok van je water.

Ravie antwoordde Zie de menigde mensen achter je,

Wachtend op hun beurt.

Hoe kan ik vertrekken zonder hen te helpen en naar jouw meester te gaan?

Denk je dat deze zieke mensen lang in de zon kunnen staan?

Zeg tegen je meester dat hij naar mij moet komen,

Dan zal ik hem het water hier geven.

De bediende zei Ravie,

Wat krijg je door deze arme mensen te helpen?

Een paar centen?

Wat rijst en linzen?

Kom naar het huis van mijn meester.

Hij zal je overladen met geld en geschenken.

Je zorgen om de eindjes aan elkaar te knopen zijn voor zeker een maand voorbij.

Ravie kwam in de verleiding.

Het was waar.

Waarom niet een rijke man genezen en wat hulp krijgen bij het kopen van zijn dagelijkse behoeften?

Ravie vertelde de mensen die buiten stonden te wachten om de volgende dag terug te komen en ging met de bediende naar zijn baas.

Op deze manier veranderde Ravie langzaam.

Waar hij ooit de pijn en het verdriet van de zieke en arme mensen niet kon verdragen,

Begon hij nu elke dag met de hoop dat hij tenminste één rijke patiënt zou krijgen die hem zou betalen.

Dagen gingen zo voorbij.

Seizoenen veranderden en het was weer zomer.

Ravie was in zijn oude winkel bezig met het schrijven van zijn rekeningen toen de stem van een oude man in zijn oor trilde.

Zoon,

Water.

Water.

Geschrokken keek hij op.

Was het dezelfde oude man die hem het geschenk van de magische kruik had gegeven?

Maar vlak achter de oude man stond niemand minder dan de boodschapper van de koning.

Kom snel,

Riep de boodschapper.

De koningin is gebeten door een mug.

Water,

Herhaalde de oude man.

De koningin is onwel,

Riep de boodschapper opnieuw.

Ravie keek van de een naar de ander.

De ene was een groezelige oude man die al dan niet dezelfde persoon was die zijn kruik had betoverd.

Aan de andere kant een boodschapper van de koning zelf.

Hij stelde zich voor hoe de gouden munten op hem neerregenden zodra zijn geneeskrachtige water de muggenbeten van de koningin verzachte.

De keuze was duidelijk.

Hij pakte zijn kruik en zei tegen de vreemdeling.

Wacht hier oom,

Ik ben zo terug.

De snelvoetige paarden van de koning brachten hem naar het paleis.

Daar haaste hij zich naar de koningin die ontzettend stond te staren naar de muggenbeten op haar arm.

Hij hield de kruik schuin om wat water in de glas te gieten,

Maar er kwam niets.

Keer op keer kantelde hij de kruik.

Hij draaide de kruik ondersteboven en staarde in de diepte.

Het was zo droog als een bot.

Jij speelt vals,

Brulde de koning.

Dus zo heb je de mensen van mijn koninkrijk voor de gek gehouden.

Ga weg en laat me nooit horen dat je magische genezende krachten hebt verworven.

Als je weer zoiets beweert zal ik je voor altijd uit het dorp verbannen.

Toen draaide hij zich om om zijn koningin te troosten.

Die tranen op de bulten op haar arm spetterden.

Ravie liep langzaam terug naar zijn dorp.

Hij ging naar zijn winkel.

Niemand was daar.

Hij zocht naar de oude man die hem om water had gevraagd.

Hij was nergens te bekennen.

Hij riep oom,

Het spijt me,

Ik heb een fout gemaakt.

Kom alsjeblieft,

Ik zal je water geven.

Maar er kwam geen antwoord.

Nu besefte hij dat dit dezelfde oude man was die hij een jaar geleden had ontmoet.

Hij herinnerde zich de mensen die hij ooit had genezen uit vriendelijkheid en mededogen.

En hoeveel ze hem in ruil daarvoor hadden gezegend en lief gehad.

Hij herinnerde zich hun kleine daden van vrijgevigheid die hem een paar munten hadden bespaard.

Een bundel groenten uit hun tuin in ruil voor het water.

Wanneer werd hij zo egoïstisch en hebzuchtig dat hij de mensen die hem het meest nodig hadden verwaarloosde.

De oude man had zijn krachten teruggenomen toen hij voelde dat Ravie het geschenk had misbruikt.

Maakt niet uit,

Glimlachte Ravie bij zichzelf.

Het geld dat hij voor het water had gekregen zou hij gebruiken om een echte dokter naar het dorp te brengen.

Iemand die de mensen zou helpen met zijn kennis van medicijnen en ziekte.

Zodat ze niet hoefden te wachten op een tovenaar om hen van hun ziekte te genezen.

Vanaf die dag vulde Ravie zijn kruik met gewoon water uit de beek.

En droeg het voorzichtig terug naar zijn kleine winkeltje en wachtte op de oude man.

Misschien zou hij op een dag terugkomen,

Maar tot die tijd was Ravie vastbesloten om een echte dokter naar zijn dorp te halen.