Kinderverhaal - De trein

Korte Indiase verhalen De trein Vijay verveelde zich en besloot een stukje te gaan fietsen.

Hij had geen zin om met zijn vrienden cricket te gaan spelen in de hitte.

Hij zocht liever de koelte van de jungle op.

Hij reed met zijn fiets de stad uit richting de jungle.

Het was bijna middag en de jungle was doodstil.

Alsof alle dieren,

Vogels en insecten een middags slaapje hielden.

Op een gegeven moment was het niet meer mogelijk om te fietsen en zette hij zijn fiets tegen een boom.

Hij vervolgde zijn weg te voet.

Hij liep over heuvels met mooie planten en exotische bloemen in de richting van de spoortunnel.

Want dwars door de jungle reed de trein.

Vijay stond langs de rails te wachten op de trein die de stilte één keer overdag verbrak.

De middagtrein Hij vond het een magisch moment als de stoommachine brullend uit de tunnel kwam.

De spoorrails leken net twee rechte zwarte slangen die in de tunnel verdwenen.

In de verte hoorde hij het fluiten van de motor.

Hij kon niets zien omdat de trein aan de andere kant van de heuvel stond.

Maar even later kwam er een geluid als een harde donder uit de tunnel.

Slechts een paar seconden later schoot de stoommachine de tunnel uit.

Snuivend en puffend als een groene,

Zwarte en gouden draak.

Een prachtig monster uit Vijay's dromen.

Hij zag vonken naar links en rechts springen van de wielen die de rails met grote snelheid raakten.

Instinctief deed Vijay een paar passen achteruit.

Golven hete stoom troffen hem in zijn gezicht.

Zelfs de bomen leken ineen te krimpen van het lawaai en de hitte.

En toen was de trein verdwenen en bleef er alleen een rookwolk achter die nog lang achterbleef in de jungle.

De jungle was weer stil.

Niets bewoog.

Vijay liep weg van de ronddrijvende rook en liep langs de spoorweg de ingang van de tunnel in.

Het werd donkerder naarmate hij verder liep.

En toen hij ongeveer twintig meter verder was,

Werd het aarde donker.

De wanden van de tunnel waren vochtig en plakkerig.

Er vloog een vleermuis voorbij.

Een hagedis schoot tussen de rails door.

Hij keek achterom naar de opening om er zeker van te zijn dat er nog een spikkeltje daglicht in de verte was.

En voor hem was de andere opening van de tunnel ook een kleine cirkel van licht.

Plots stond Vijay weer in het licht.

Verblind door de schittering stak hij een hand op om zijn ogen af te schermen en keek omhoog naar de heuvel.

Hij dacht dat hij iets zag bewegen tussen de bomen.

Het was niets meer dan een flits van oranje en zwart met een lange,

Zwiepende staart.

Het zat daar een seconde of twee tussen de bomen en toen was het weg.

Ongeveer twintig meter van de ingang van de tunnel stond de wachtershut.

Voor de hut groeide goudsbloemen en achterin was een kleine moestuin.

Het was de taak van de wachter om de tunnel te inspecteren en vrij te houden van obstakels.

Elke dag voordat de trein erdoor kwam,

Liep de wachter door de tunnel.

Als alles goed was keerde hij terug naar zijn hut en deed een dutje.

Als er iets mis was,

Liep hij terug en zwaaide met een rode vlag om de machinist af te remmen.

Snachts stak de wachter een olielamp aan en deed daarmee een soortgelijke inspectie.

Als het goed was,

Zou hij zijn lamp aan de deur van zijn hut hangen en gaan slapen.

Als er gevaar voor de trein dreigde,

Zwaaide hij met zijn lamp naar de naderende lokomotief.

De wachter ging net op zijn bed zitten voor een middagdutje toen hij de jongen uit de tunnel zag komen.

Toen de jongen nog maar een paar meter verwijderd was,

Zei hij Welkom,

Ik krijg niet vaak bezoek.

Ga even zitten en vertel me waarom je mijn tunnel aan het verkennen was.

Is het jouw tunnel?

Vroeg Vijay.

Is het jouw tunnel?

Vroeg Vijay.

Jazeker,

Zei de wachter.

Vijay ging op de rand van het veldbed zitten.

Ik wilde de trein zien aankomen,

Zei hij.

En toen die eenmaal weg was,

Besloot ik door de tunnel te lopen.

En,

Wat heb je erin gevonden?

Niets,

Het was erg donker.

Maar toen ik naar buiten kwam,

Dacht ik dat ik een dier op de heuvel zag.

Maar ik weet het niet zeker.

Het schoot heel snel weg.

Mijn tijger.

Het was een tijger die je zag,

Zei de wachter.

Heb jij ook een tijger?

Vroeg Vijay.

Jazeker.

Is het gevaarlijk?

Niet als je het met rust laat.

Het komt elke maand een paar dagen deze kant op omdat er nog steeds een jungle is en herten zijn zijn natuurlijke prooi.

Hij blijft weg van de mensen.

Ben je hier al lang?

Vroeg Vijay.

Enkele jaren.

Mijn naam is Manjeet.

De mijne is Vijay.

Heb je de avondtrein al wel eens door de tunnel gezien?

Nee.

Hoe laat komt-ie?

Rond negen uur.

En als het niet te laat is,

Kun je een keertje komen kijken.

Daarna kan ik je weer naar huis brengen.

Ik zal het aan mijn ouders vragen,

Zei Vijay.

Is het veilig?

In de jungle is het veiliger dan in de stad.

Tijgers stelen je portemonnee tenminste niet.

Manjeet strekte zich uit op zijn bedje en zei En nu ga ik een dutje doen,

Mijn vriend.

Het is te warm om smiddags op pad te zijn.

Manjeet plaatste een groot bananenblad over zijn gezicht om de vliegen weg te houden en begon al snel zachtjes te snurken.

Vijay stond op en keek van boven naar beneden over het spoor en toen liep hij terug in de richting van zijn fiets.

De volgende avond tegen de schemering mocht Vijay van zijn ouders weer naar de hut van de wachter.

Het was een lange,

Hete dag geweest,

Maar nu koelde de aarde af en er waaide een licht briesje door de bomen.

Het droeg de geur van mango bloesem,

De belofte van regen.

Manjeet wachtte al op Vijay.

Zijn kleine tuin leek onlangs water te hebben gekregen en de bloemen zagen er koel en fris uit.

Op zijn oliekachel stond een ketel te koken.

Ik ben thee aan het zetten,

Zei hij.

Er gaat niets boven een glas hete,

Zoete thee tijdens het wachten op een trein.

Ze dronken hun thee en luisterden naar de tonen van verschillende vogels.

Zodra het donker werd,

Vielen de meeste vogels stil.

Manjeet stak zijn olielamp aan en zei dat het tijd was om de tunnel te gaan inspecteren.

Hij liep naar de donkere ingang,

Terwijl Vijay nog op het veldbed zat en een slokje thee dronk.

In het donker leken de bomen dichterbij te komen.

Het nachtleven van het bos werd overgebracht door de wind.

De scherpe roep van een blaffend hert,

De kreet van een vos,

Een schreeuw van een nachtzwaluw.

Er waren enkele geluiden die Vijay niet herkende.

Geluiden die uit bomen kwamen,

Krakend en fluisterend,

Alsof ze tot leven kwamen.

Hun leden maten strekkend in het donker,

Een beetje verschuiven,

Hun vingers buigend.

Manjeet stond buiten de tunnel zijn lamp in orde te maken.

De nachtelijke geluiden waren hem bekend en hij schonk er niet veel aandacht aan.

Maar iets,

Anders dan een zachte voetstap,

Geritsel van droge bladeren,

Deed hem een paar seconden stilstaan en duurde in de duisternis.

Toen keerde hij zachtjesneuriend terug naar waar Vijay wachtte.

Er resten nog tien minuten voordat de avondtrein arriveerde.

Toen de wachter naast Vijay op het bed ging zitten,

Hoorden ze allebei een nieuw en duidelijk geluid.

Een ritmisch,

Zagend geluid,

Alsof iemand een tak van een boom doorhakte.

Wat is dat?

Fluisterde Vijay.

Het is de tijger,

Zei Manjeet.

Ik denk dat het in de tunnel is.

Maar de trein komt er zo aan.

Ja,

Mijn vriend.

En als we de tijger niet uit de tunnel drijven,

Wordt hij overreden door de trein.

Maar zal het ons niet aanvallen als we het proberen te verdrijven?

Vroeg Vijay.

Hij kent mij goed.

We hebben elkaar vaker gezien.

Ik denk dat het niet zal aanvallen.

Toch neem ik mijn bijl mee.

Je kunt beter hier blijven,

Vijay.

Nee,

Ik kom ook.

Het is beter,

Denk ik,

Dan hier alleen in het donker te zitten.

Oké,

Blijf vlak achter me.

En denk eraan,

Er is niets te vrezen.

Manjeet hief zijn lamp op en liep al schreeuwend de tunnel in,

Om te proberen het dier weg te jagen.

Vijay volgde op de voet.

Vijay merkte dat hij niet in staat was om te schreeuwen.

Zijn keel was behoorlijk droog geworden.

Ze waren ongeveer twintig passen de tunnel ingegaan toen het licht van de lamp op de tijger viel.

Hij zat gehurkt tussen de sporen,

Op slechts vijf meter afstand van hen.

Met ontblote tanden en groemend ging hij op zijn buik liggen,

Met trillende staart.

Vijay wist zeker dat het op hen af zou springen.

Manjeet en Vijay schreeuwden nu allebei.

Hun stemmen galmden door de tunnel.

De tijger,

Onzeker over hoeveel angstaanjagende mensen er voor hem waren,

Draaide zich snel om en verdween in de duisternis.

Om er zeker van te zijn dat het echt weg was,

Liepen Vijay en de bewaker door de hele tunnel.

Toen ze terugkeerden naar de ingang,

Begon de rails te zoomen.

Ze wisten dat de trein eraan kwam.

Vijay legde zijn hand op een van de rails en voelde de trilling.

Hij hoorde het verre gerommel van de trein.

En toen kwam de motor de bocht om,

Sissend naar hen.

Fonken,

De duisternis instrooiend.

De jungle trotserend,

Terwijl het door de steile wanden van de kloof brulde.

Hij stormde regelrecht de tunnel in en donderde langs Vijay,

Als de prachtige draak uit zijn dromen.

Toen het weg was,

Keerde de stilte weer terug.

En leek het bos weer te ademen en te leven.

Alleen de rails trilden nog na van het passeren van de trein.

Vijay en Manjeet dronken samen nog een kopje thee en bespraken het avontuur dat ze die avond samen beleefd hadden.