Compassiemeditatie Een Veilige en Rustige Haven

Meditatie veilige en rustige haven.

Ik neem nu tijd voor mezelf,

Tijd om op adem te komen.

Ik ga zitten of liggen in een comfortabele houding,

Op een plek waar ik me veilig en op mijn gemak voel.

En ik neem wel bewust mijn plaats in.

Ik verwelkom mezelf.

Ik mag er zijn.

Ik mag mijn plekje innemen.

Ik stem mijn aandacht nu af op de adem,

De inademing en de uitademing.

Ik voel hoe de adem mijn lichaam beademt.

Ik hoef daar niks voor te doen.

Ik hoef daar ook niet anders voor te ademen.

Ik kan het gewoon laten gebeuren.

Ik volg de adem,

Het geschenk van het leven.

Ik kan bij iedere inademing verwelkomen en bij iedere uitademing loslaten.

En zo een zacht evenwicht,

Een natuurlijke harmonie.

De adem kan me daaraan herinneren.

Ik ben met zachte aandacht bij de adem.

Er hoeft nu niks anders te gebeuren.

Ik hoef nu niks te bewijzen.

Dit is wat ik mezelf nu schenk.

Ik gun mezelf deze mini-vakantie.

Ik word me nu gewaar van mijn gezicht.

En ik laat een kleine glimlach verschijnen op mijn gezicht.

Ik laat mijn mondhoeken wat omhoog bewegen.

Of ik kan me ook een mooie glimlach voorstellen misschien,

Van iemand anders.

En dan glimlach ik ook spontaan.

Ik voel de verzachting die optreedt in mijn gezicht.

En ik adem mijn glimlach nu ook in.

En ik schenk mijn glimlach aan mijn ervaring.

Ik merk hoe gedachtes mij soms komen bezoeken.

Soms zijn het kritische gedachtes.

Soms oordelen over mezelf.

Soms zijn het gedachtes die me willen aansporen om van alles te doen op een gebiedende toon.

Ik ga er niet in mee.

Ik benoem ze zachtjes van,

Oh ja,

Denken.

En ik schenk ze mijn zachte glimlach.

En ik keer weer vriendelijk terug naar de adem.

Ik vertrouw me weer helemaal toe aan die zachte,

Koesterende beweging van de adem.

De beweging van het leven.

Waar is mijn aandacht nu?

Ik merk vriendelijk op wat mijn aandacht eventueel meenam.

Ik glimlach zachtjes en laat los.

Zonder oordeel.

Door los te laten kom ik tot een natuurlijke stilte.

Een stilte waarin niks meer moet.

Een stilte waarin ik mijn last heb neergelegd.

Waar ik gewoon kan zijn.

Op mijn gemak.

En in vrede.

Ik hoef niet mee te gaan in mijn gedachtes.

Ik kan al mijn oordelen,

Mijn verhalen en mijn drama's laten zijn.

Heel vriendelijk en compassievol.

Ik mag nu gewoon de adem beleven.

En tijd nemen om te voelen dat ik leef en besta.

En dat ik er mag zijn.

Hier,

Op deze plek.

En bij deze adem.

Hier kan ik tot rust komen.

Ik breng nu mijn aandacht naar het gebied van mijn hart.

En ik leg één of twee handen op mijn hart.

Of ik leg mijn handen neer op een andere plek op mijn lichaam.

Waar het nu veilig en ondersteunend voelt.

Bijvoorbeeld op mijn bovenarmen.

Of op mijn buik.

Of op een andere plek.

Ik voel de telerheid en de koestering van de adem onder mijn handen.

Ik hoef nu niks speciaals te doen.

Niemand bijzonder te zijn.

Hier in mijn hart ben ik welkom zoals ik ben.

Hier is mijn plekje.

Mijn tijd.

Mijn veilige haven.

Mijn warme nest,

Mijn basis.

Hier ben ik thuis.

En mag ik zo lang blijven als ik wil.

Ik kan nu kiezen om bij mijn adem te blijven.

En bij mijn ervaring zoals die nu is.

Of ik laat nu een beeld of een herinnering verschijnen.

Dat bij mij gevoelens van liefde en koestering en geborgenheid oproept.

Misschien verschijnt er een persoon bij wie ik mij heel veilig voel.

Of misschien een plek in de natuur.

En ik neem de tijd om mij daarmee te verbinden.

Met dat beeld of herinnering dat bij mij gevoelens van liefde en koestering en geborgenheid oproept.

En ik laat me dragen door de gevoelens van kracht.

Warmte en zorg.

En telerheid die ik nu ervaar.

En door het gevoel welkom en op mijn gemak te zijn.

Ik geef nu mijn volle aandacht terug aan de adem.

En aan mijn ervaring zoals ze nu is.

En ik laat daarbij zo goed als ik kan alles toe te zijn zoals het nu is.

Ik doe geen enkele poging om iets te veranderen of te bewerkstelligen.

Ik probeer geen grotere of kleinere ervaring te hebben.

Ik laat toe en ik laat zijn.

Zo vriendelijk mogelijk.

Ik gun mezelf deze rust.

Ik spreek mezelf nu koesterend toe.

Mogen ik liefdevol zijn voor mezelf.

Mogen ik liefdevol zijn voor mezelf.

Ik merk op hoeveel ruimte ik nu heb voor deze woorden.

Mogen ik liefdevol zijn voor mezelf.

En ik blijf gewoon bij mijn adem.

Mijn glimlach en mijn hart.

En misschien kan ik straks als ik de bezigheden van de dag weer oppak niet teveel hooi op mij voor ik neem.

En mezelf voldoende rust en ontspanning gunnen.

En ook mezelf eraan herinneren dat als er grote en onstuimige golven komen in mijn leven me herinneren aan mijn veilige haven.

Aan mijn warme nest.

Aan mijn basis.

Waar ik een veilig,

Warm en rustig moment kan schenken.