Meditatie Zitten met iets moeilijks (MBCT)

Welkom.

Dit is een meditatie om te zitten met iets moeilijks in lichaam en geest.

Neem een comfortabele houding aan op je stoel,

Bank of meditatiekussen.

Een houding waarbij je het lichaam,

Als het ware,

Even aan zichzelf kan overlaten.

De rug mag loskomen van de stoel,

Zodat de ruggengraad zichzelf ondersteunt.

Misschien kun je je voorstellen dat je een denkbeeldig koortje trekt van de kruin naar het plafond,

Zodat de nek zichzelf strekt.

Zorg dat je in een vriendelijke houding zit,

Die geen moeite kost of direct ongemak oplevert.

Neem ook echt goed de tijd om te voelen hoe je zit,

Bewust van je zittende houding.

De voeten,

Het contact met de vloer,

Bewust van de benen en de billen op de ondergrond.

En als het oké is voor je,

Sluit dan zachtjes de ogen.

En als je dat niet prettig vindt,

Dan kun je de ogen ook open houden en je blik op een punt ergens schuin voor je laten rusten.

Adem een aantal keren diep in en vooral wat dieper uit,

Zodat je eventuele spanning die zich op dit moment in het lichaam bevindt,

Die je niet nodig hebt om zo hier te zitten,

Los kunt laten.

Verzamel dan nu je aandacht en richt deze allereerst op de adembeweging.

Daar waar je de adem het duidelijkst voelt.

Misschien in de buik of in de borstkas of bij de neusvleugels.

Daar op die plek laat je je aandacht rusten.

Als ware dit het anker voor je aandacht.

En kijk of je de adem zo kunt laten zijn zoals deze van natuur is.

Je adem is helemaal oké zoals die is.

Je staat eigenlijk toe dat de adem zichzelf regelt.

En laat dan de aandacht op de ademhaling langzaam richting de achtergrond verdwijnen.

En richt dan je aandacht op een probleem dat speelt in je leven.

Het hoeft niet iets groots en belangrijks te zijn.

Misschien een woordenwisseling,

Een ruzie of een gebeurtenis waar je nog boos,

Bang of verdrietig over bent.

Het kan iets recents zijn of uit het verleden.

En terwijl je dit probleem zo in je aandacht hebt,

Kijk dan vervolgens of er ook een reactie in het lichaam op te merken is.

En kijk of je deze reactie kunt toestaan zonder het te willen veranderen.

Misschien helpt het om tegen jezelf te zeggen,

Wat ik nu ervaar hoort bij dit moment.

Wat het ook is,

Het is er.

Laat het me ervaren,

Het is in orde.

Misschien merk je een chronische pijn op,

Iets dat bijna altijd aanwezig is in bijvoorbeeld je rug of je gewrichten.

Misschien een pijnlijke blessure of iets wat nog aan het hele is.

Misschien merk je gewoon een simpele pijnlijke plek op,

Zoals een pols of een knie.

Neem een moment om een plek in het lichaam te kiezen waarmee je kan werken.

Een plek waar je de reactie van het probleem kunt opmerken.

Neem je tijd.

Er is geen verkeerde keuze.

Dat wat je kiest is precies wat er nodig is.

En kijk dan of het mogelijk voor je is om deze plek van ongemak met een nieuwsgierige blik te onderzoeken.

De natuurlijke impuls onderdrukken om er van weg te bewegen.

En in plaats daarvan op een speciale manier aandacht aan het gebied schenken met vriendelijkheid en mildheid.

De manier waarop je bij een geliefd persoon aanwezig zou zijn als hij of zij dit ongemak zelf zou ervaren.

En als het natuurlijke wegbewegen toch ontstaat,

Wees dan ook vriendelijk en mild.

En breng dan je nieuwsgierige blik terug naar de plek van het ongemak.

En misschien kun je ook een moment met je aandacht naar de buitengrens van deze plek gaan.

Daar waar het ongemak nog aanwezig is,

Maar waar je ook kunt voelen dat er een verzachting in het ongemak is.

Een plek waar de pijn misschien iets minder heftig is.

En misschien kun je dan ook eens onderzoeken of er emoties aanwezig zijn.

Is er misschien boosheid of verdriet of onzekerheid,

Ongeduld of iets anders.

En misschien merk je wel op een gegeven moment dat je meegesleurd bent in gedachten.

Gedachten over het probleem,

Over de woordenwisseling,

Over de situatie die ongemak bij je veroorzaakt.

En dat is logisch en er is niks aan de hand.

En zodra je dit opmerkt,

Dan breng je vriendelijk je aandacht weer terug naar de lichamelijke gewaarwordingen.

En misschien vind je het niet leuk wat je nu voelt.

Maar zou het mogelijk voor je zijn om te accepteren dat dit gevoel er al is?

Of het nou de emotie of het lichamelijke ongemak is?

Kijk eens of je jezelf toestemming kunt geven om dit gevoel te voelen.

Toestaan dat het er is,

Met vriendelijkheid en mildheid.

Misschien zelfs wel erkennen dat accepteren dat er iets er is,

Niet hoeft te betekenen dat je het leuk vindt.

Wat het ook is,

Het is er al.

Kijk of je bij de ervaring kunt blijven.

En je kunt altijd tegen jezelf zeggen,

Het is oké.

En als je wilt,

Kun je je reactie op het ongemak misschien iets verzachten door vriendelijk te ademen.

En kijken of je erbij kan blijven op dezelfde manier als dat je een huisdier of kind zou troosten die pijn heeft,

Die ongemak ervaart.

In dat geval zou je benadering zacht en misschien wel teder zijn.

Deze benadering behelst verzachten en toestaan.

Verzachten van de reactie die je hebt op wat je voelt,

In je lichaam of in je geest.

En toestaan dat de reactie er is en toestaan dat het gevoel er is.

En als je merkt dat de sensaties minder worden,

De keuze maken of je terug wilt bewegen naar de adem.

Of dat je weer het probleem of het lichamelijk ongemak in je aandachtsveld wilt brengen.

En wanneer het dan aanwezig is,

Toestaan dat het aanwezig blijft.

Onderzoeken waar het zich aandient in het lichaam en richt dan je aandacht weer op de ademhaling.

Op de sensaties van de adem die in en uit het lichaam beweegt.

Daar waar je het meest duidelijk de adem voelt.

Inademend en uitademend.