Zitten met gedachten en emoties - kort

Hier en nu jezelf welkom heten,

Jezelf waarderen zoals u er nu bij zit,

Of misschien ligt,

In een houding die waakzaamheid belichaamt,

Jezelf de toestemming geven om helemaal hier en nu te zijn.

Hiervoor eventueel de ogen rustig sluiten en u rusten in het gewaarzijn van het zittende lichaam.

Het lichaam voelen als een waardig geheel in contact met de ondergrond.

Nergens naartoe gaan,

Niets bijzonders doen,

Gewoon in dit moment zijn.

Gewoon zitten met het ademende lichaam en in die houding nu een zachte glimlach toelaten op het gelaat.

Die verzachting nu brengen bij de adem als bron van levensenergie.

De gevoelskwaliteiten van de adem nauwkeurig observeren.

Het ritme,

De diepte of de hoogte,

De regelmaat of onregelmaat,

De rust of onrust,

De hele ademkolom gewaarzijn.

Misschien tot diep in de buik en een niet-oordelende relatie vestigen met de adem zoals die nu in en uit het lichaam stroomt.

De golven van de adembewegingen misschien ook zachtjes benoemen en de intentie hebben om bij de adem te blijven zoals die nu zichzelf ademt.

Nu zorgzame aandacht verspreiden over het hele lichaam.

Als het ware mel de zorg en ademen in het volledige lichaam en de houding vriendelijk gewaarzijn.

Jouw veld van aandacht nu openen voor het denken.

Met zachte nieuwsgierigheid gedachten toelaten.

Ze niet zien als stoorzenders,

Maar ze mee opnemen als onderdeel van deze meditatie.

Hoe ze zich op dit moment ook gedragen.

Misschien als criticus of als planner of als piekeraar,

Dromer of controleur.

Gedachten als mentale processen laten komen en gaan,

Zonder jezelf te betrekken in de inhoud van de gedachten.

Jezelf de toestemming geven om het denken te ervaren als een niet-oordelende waarnemer.

En als er zich geen gedachten aandienen,

Dan gewoon bij de adem blijven.

Ook de gedachte ik denk nu niets is een gedachte.

Volledig beschikbaar zijn voor de gedachten zoals ze zich aandienen.

Misschien als innerlijk gepraat of als een beeld of misschien als chaos.

Je gedachten zien als blaadjes in de wind of als walken aan de hemel.

Ze komen aangewaaid,

Ze drijven voorbij.

Kijken naar die immer veranderlijke stroom van gedachten als een stille getuige.

Misschien ze compassievol toespreken en ze innerlijk benoemen als er is plannen of er is herinnering,

Er is dromen of heel algemeen als er is denken.

Op die manier ruimte geven aan het denken,

Prettig of onprettig,

En tegelijk wat afstand scheppen.

Meer hoef je niet te doen.

Misschien dreigen sommige gedachten te verworden tot ongetoetste overtuigingen.

Of nemen ze je mee in een eindeloos verhaal.

Of raak je in een verzet modus.

Eens je dit opmerkt,

Een welbewuste keuze maken.

Blijven hangen in jouw reactie of wat ruimte scheppen om je opnieuw open te stellen voor het proces van denken.

Of misschien jouw maalstroom van denken nu ervaren in het lichaam,

Misschien onder de vorm van spanning.

Dan zachtmoedige aandacht naar de fysieke gewaarwording richten.

En zo jezelf niet verliezen in de gedachten.

En als de gedachten verdwijnen,

Terugkomen naar de waardigheid van het zitten en de aanwezigheid die je belichaamt.

Nu bijzondere aandacht geven aan je emotie of stemming op dit moment.

En ze verwelkomen als deel van jouw menselijke ervaring,

Hier en nu.

Misschien een ergernis,

Of wat twijfel,

Verdriet.

Misschien een vreugde,

Geluk,

Een dankbaar gevoel,

Of wat dan ook.

Aangenaam,

Onaangenaam of eerder neutraal.

Met mildheid benoemen wat er is.

En zo bestaansrecht geven aan je emotie.

Zonder je te laten meeslepen.

Of zonder de dingen anders te willen dan ze nu zijn.

Bijvoorbeeld als,

Oh ja,

Er is onrust.

Of er is vreugde.

Of er is wat verdriet.

Het benoemen eventueel achterwege laten.

Zie maar hoe jij nu jouw emotie die ruimte kan geven die ze nu nodig heeft.

Misschien het gewaarzijn uitnodigen om nieuwsgierig op onderzoek te gaan in het lichaam.

Hoe toont jouw emotie zich daar,

Op dit moment?

Misschien de veranderlijkheid van de emotie ervaren.

Ademen met de emotie.

En ze tevreden maken.

Een liefdevolle ruimte creëren waarin de emotie er mag zijn.

En waarin de mogelijkheid zit,

Ze te omarmen.

Hoe ze zich nu ook toont.

Subtiel?

Vredevol?

Of heftig?

Elke emotie dragen in je zachtige waarzijn.

Het kan zijn dat een bepaalde emotie nu te overweldigend is van aard.

Of dat ze jou vastzet in een vernauwend denkpatroon.

Weten dan dat je steeds de keuze kunt maken om de volledige aandacht terug te brengen naar de adem en het zittende lichaam.

Om je van daaruit weer te openen voor jouw emotie,

Zoals die nu op de voorgrond zit.

En zo een zachte relatie cultiveren met je emotie.

Ze in de ogen kijken.

En de ervaring helemaal toelaten.

Niet pogen om ze groter of kleiner te maken.

Ze niet beoordelen,

Verwensen of bestrijden.

Ze alle verwelkomende ruimte geven.

En er in alle stilte bij blijven.

En nu terugkeren naar de adem.

Je veilige anker.

Jezelf eraan herinneren dat je op elk moment van de dag naar die plaats kan terugkeren.

Bijvoorbeeld als gedachten zorgen voor storm in het hoofd.

Of een warm nest waar je tot rust kan komen als emoties je dreigen te overspoelen.

Weten je eigen vermogen te kunnen aanspreken om die innerlijke vrede te vinden,

Diep in jou.