Burnout meditatie: vertrouwen vinden zonder richting

Welkom en wat fijn dat je er bent.

En of je nu hoopvol bent of moedeloos of klaarwakker of al halverwege de slaap,

Je bent welkom,

Precies zoals je nu bent.

En deze meditatie heeft betrekking op het hebben van een burn-out.

En burn-out en herstel zijn vaak geen rechte lijn.

Er zijn momenten van helderheid,

Momenten van complete verwarring en dagen dat je denkt hé,

Ik voel het weer een beetje.

Maar ook dagen waarop je denkt,

Ik weet helemaal niets meer.

En deze meditatie is voor die dagen,

Voor als je geen richting meer voelt,

Voor als je niet meer weet wat klopt,

Voor als je even niet meer weet wie je bent.

Zoek dan een houding waarin je nu kunt rusten.

Liggend of zittend of onder een deken misschien en voel wat jouw lichaam op dit moment fijn vindt.

En wanneer je wil,

Sluit dan zacht je ogen en adem eens diep in door je neus.

En langzaam uit door je mond.

Voel je lijf een beetje zwaarder worden.

En je hoeft niets te bereiken.

Je hoeft niets te veranderen.

Je hoeft alleen maar te zijn,

Op dit moment,

Hier,

Nu.

Er is zoveel dat je misschien niet weet,

Hoe lang dit duurt,

Wat er nodig is,

Of je ooit weer helemaal terugkomt zoals je was.

Of je wel op de goede weg bent.

En dat is zo begrijpelijk dat je daar onrust bij voelt.

Maar wat als je daar niet vanaf hoeft,

Wat als je niet hoeft te weten om te kunnen rusten.

Laat die woorden maar even binnenkomen.

Ik hoef het niet te weten.

En zeg het in jezelf,

Zacht.

Beetje alsof je een kind gerust stelt.

Je hoeft het niet te weten,

Lieverd.

Ik ben hier.

Adem weer rustig in.

En weer rustig uit.

En voel eens wat er gebeurt als je jezelf toestaat om geen richting te hebben.

Geen plan.

Geen zekerheid.

Alleen maar dit moment en je lichaam dat ademt en jou draagt.

Want niet weten is geen fout.

Het is een plek,

Een overgangsgebied,

Daar waar oude overtuigingen oplossen en het nieuwe nog geen vorm heeft.

En dat is spannend,

Maar het is ook heilig.

Want hier wordt iets geboren vanuit stilte,

Vanuit zachtheid,

Vanuit jou.

Ga met je aandacht nog even naar je lichaam.

De delen die de ondergrond waarop je zit of ligt raken.

Je schouders,

Je rug,

Je benen.

En laat je zwaar worden.

Laat je zakken in de zachtheid van dit moment.

Want je hoeft niets te overzien.

En je hoeft niets onder controle te houden.

Je mag loslaten.

Je mag vallen in het niet weten en dan ontdekken dat je gedragen wordt.

En misschien voel je weerstand,

Onrust,

Een stem die zegt,

Maar ik moet het weten.

Laat ook die stem er zijn en adem er maar naartoe.

En fluister zachtjes terug,

Ik weet dat je bang bent en ik ben bij je,

Zelfs als ik het niet weet.

Want er is kracht in vertragen en er is moed in niet doen en er is wijsheid in wachten.

En misschien voel je niet meteen rust,

Maar je opent iets.

Je maakt ruimte nu voor wat nog vorm moet krijgen.

Dus adem nu nog een keer diep in.

En laat met je uitademing deze keer alle moedjes van je afglijden.

En adem nog eens in en stel je voor dat je met elke uitademing een beetje dieper rust in het niet weten.

Niet als opgave,

Maar als uitnodiging.

Ik ben niet verdwaald,

Ik ben onderweg,

Langs een weg zonder borden.

Ik ben niet kapot,

Ik ben in beweging,

Zonder kaart.

Ik weet het niet en dat is oké.

En voel nu je lichaam,

Je adem,

De stilte in de ruimte.

Misschien wil je je hand op je hart leggen,

Of op je buik en gewoon even zo blijven liggen.

In zachtheid,

In vertrouwen,

In niet weten.

En wanneer jij eraan toe bent,

Kun je langzaam weer iets bewegen.

Een teen of een vinger of niets en gewoon nog even blijven liggen.

Je mag heel trots zijn op jezelf,

Want je hebt jezelf iets toegestaan en dat is dat je niets hebt hoeven oplossen.

Je hebt alleen hoeven toestaan en dat is meer dan genoeg.

Dank je wel dat je hier was en dat je het niet weten,

Niet hebt weggeduwd,

Maar ruimte hebt gegeven.

En je mag hier altijd naar terugkeren.

En zelfs als jij het even niet weet,

Weet het leven jou nog steeds te vinden.