Vergeet Je Grootste Kado Niet Uit Te Pakken

Welkom weer,

Laten we beginnen met een diepe ademhaling.

Zoals iedere keer,

Een ademhaling in,

Laat en een rustige ademhaling uit.

Los,

Nog een keer ademhaling in,

Laat en een ademhaling uit.

Los,

Nog een laatste keer,

Diepe ademhaling in en langzaam uit.

Fijn,

Altijd weer fijn om even stil te staan,

Als het ware,

Bij het leven.

Niet alsmaar door te gaan,

Maar momenten te nemen om weer,

Als het ware,

Aan te haken op de bron,

Op die altijd aanwezige,

Liefdevolle bron,

Die zoveel schoonheid toont.

Direct al,

Misschien kun je dat merken nu,

In dit tijdloze moment.

Iets bracht je tot deze geleide meditatie.

En voordat je hiernaar luisterde,

Was je waarschijnlijk bezig met allerlei andere dingen.

En nu heel snel al,

Na het beluisteren van de eerste anderhalve minuut ongeveer,

Ontstaat er iets anders.

Iets wat meer laat zien dat het leven hier is.

Het leven,

Voordat jij,

Als het ware,

In het leven stapt,

Wordt aangeraakt.

Het leven zelf.

Ah,

Hoe fijn is dat,

Even niet vanuit dat gevoel die persoon te zijn,

Naar het leven te kijken of het leven te ervaren,

Maar het leven te ervaren als het leven zelf.

Misschien ga ik iets te snel voor je,

Is er nog wat meer tijdloze tijd nodig om daarin te zakken,

Dat zou kunnen.

Maar wanneer je een kort moment verstilt,

Op deze manier,

Even niet aanhaakt op weer de volgende gedachten.

Doe dat nu maar eens.

Hmm,

Gedachten,

Misschien alweer een nieuwe,

Daar even niet op aanhaken.

Niets interpreteren.

Even niets vinden van iets.

En je hoeft dat niet te proberen vol te houden.

Maar voor deze oefening neem je als het ware even afstand van alles wat je zo goed kent.

Werkelijk afstand daarvan nemen,

En niet op aanhaken.

Het is alsof je valt in een ruimte die heel stabiel is.

Daar waar niets gebeurt.

Niets verandert.

Misschien kan het je helpen om je voor te stellen dat je langzaam helemaal zakt en valt in een hele ruimtelijke ervaring.

Je lijf transparant wordt.

Opgaat in die oneindige ruimte.

En in die ruimte gebeurt niets,

Werkelijk niets.

Die ruimte wil ook niets.

Je hele lichaam is opgelost.

De neiging om weer iets te veranderen is daarmee ook onmogelijk.

Ja,

Je wil niets van iets.

En je kunt ook niets van iets willen.

En dat is een heel mooi contrast om te ervaren dat de manier waarop je normaal je leven instapt,

Waarin je zo gewend bent om telkens weer iets te willen van iets.

Je je laat leiden door gedachten.

Door alles wat je ziet,

Direct tot actie overgaat.

Het meeste van de tijd.

Zo mooi om nu in die ruimtelijkheid te mogen zakken.

Dieper en dieper.

Wijtser en wijtser zou je kunnen zeggen.

Niets in heel je systeem kan nog een beweging maken.

Er valt aan niets meer vast te houden.

Je kunt niets meer vastgrijpen.

Binnenhalen.

Niets kan je nog voldoening geven.

En ergens komt er een moment waarbij er ervaren kan worden dat het ook werkelijk niet meer nodig is.

Die ruimtelijke ervaring,

Die is in zichzelf al heel erg prettig.

Vervullend.

En niet vervullend vanuit dat gevoel die persoon te zijn.

Met dat lijf.

En al die emoties.

Voorbij al die emoties.

Voorbij dat lijf.

Voorbij dat gevoel die ik te zijn.

Die opgesloten ik.

Die van alles lijkt te moeten doen en met zich meedraagt.

En lijkt vast te zitten.

Die is nu voor deze oefening opgelost.

Werkelijk opgelost.

Voel je dat?

En als je dat niet voelt of ervaart,

Beslist dan voor deze oefening,

Werkelijk,

Dat er niets meer van je over is.

Van al dat wat je zo goed kent.

Dat lijf is transparant.

Die gedachten die komen en gaan,

Maar daar kan niet meer op aangehaakt worden.

Al die sensaties in het lijf zijn ook verdwenen,

Want dat lijf is voor deze oefening niet meer aanwezig.

Straks keren we weer terug.

Wees daar gerust over.

Het is ook veilig om voor deze oefening te ontspannen.

En je over te geven aan de mogelijkheid om het leven te ervaren.

Het leven zelf.

De essentie van het leven.

De bron.

Dat liefdevolle bewustzijn.

Wat vooraf gaat aan iedere gedachte,

Aan iedere gevoel,

Aan iedere sensatie,

Aan iedere emotie.

Ah,

Die opluchting.

De essentie van het leven,

Zou je kunnen zeggen,

Is een totale opluchting.

Hoe mooi is dat?

Ah,

Ja,

Nog een keer,

Een diepe ademhaling als vanzelf,

Die aangeeft dat het zo mooi is om in die ruimtelijkheid totaal op te lossen.

Een overgave aan het leven.

Het leven geeft zichzelf over aan zichzelf.

Er liggen nog vogels hoorbaar op de achtergrond.

Zo mooi.

Ze verschijnen en verdwijnen.

In die ruimtelijkheid.

In die ruimtelijkheid die onveranderlijk is.

Meningsloos is.

Hoe prachtig.

Ja,

Als er nu gedachten voorbij komen.

Weet dan dat je er werkelijk niet op hoeft aan te haken.

Beslis het als het ware in jezelf.

Nu is het moment daar om te mogen ervaren dat al die gedachten die zo bepalend zijn voor alles in het leven,

Niet per se zo belangrijk zijn.

Vergelijk maar eens het denkende denken telkens weer van de een op de andere gedachte aanhaken.

Met de ruimtelijke ervaring waarin er heel duidelijk openheid is,

Rust,

Ontspanning.

En waar die diepe ademhaling als vanzelf ontstaat.

Al die last die we lijken mee te dragen in het leven oplost.

Die locatieloze plek waar niets verandert.

Waar een diepe ontspanning ervaarbaar is.

En een hele natuurlijke flow.

Die locatieloze plek die geen plek is.

Daarvan zou je kunnen zeggen dat dat de essentie is van wat je bent.

Maar het zijn natuurlijk allemaal weer verwijzingen naar iets wat niet benoembaar is.

En tegelijkertijd,

Deze oefening kan heel erg mooi duidelijk maken,

Dat iets in het leven onveranderlijk is en altijd stabiel.

En altijd.

Dus ook als het leven lastig lijkt.

Ook als het chaotisch lijkt.

Of vervelend,

Negatief.

En ook als het heel fijn stroomt.

Altijd is die ruimtelijkheid die we nu misschien kunnen ervaren.

Die locatieloze plek die geen plek is.

Die niet beweegt,

Die niets wil.

Die als het ware oké is.

En die ook geen die is.

Woorden schieten altijd tekort.

Voorafgaande aan alle woorden.

Is het leven.

In haar puurste vorm altijd al compleet.

Vervuld.

Stabiel.

Onveranderlijk.

Altijd onveranderlijk.

Iets in dit mysterieuze leven verandert niet.

Gaat als het ware vooraf aan alles wat zich toont.

Wat zich klaarblijkelijk toont.

Want het blijft een mysterie.

Het is voor die menselijke vorm heel erg prettig.

Als er een duidelijke wetendheid is dat iets in het leven altijd stabiel is.

Je kunt je je misschien voorstellen dat wanneer je je beweegt in het leven.

Allerlei situaties lijkt mee te maken.

En er onduidelijkheid ontstaat.

Misschien zelfs op sommige momenten paniek.

Of diepe teleurstelling.

Of een diep verdriet.

Dat het dan op dat moment heel behulpzaam is om aan te haken op die ruimtelijkheid die we zo juist hebben mogen aanraken.

Die stabiele onveranderlijke ruimtelijkheid.

Om juist dan wanneer het lastig lijkt in het leven.

Te weten dat gelijktijdig er iets helemaal oké is.

Geen mening heeft over een bepaalde situatie.

Als het ware een volledige acceptatie is.

Zonder dat het zelfs iets hoeft te accepteren.

Want het leven zelf,

In de puurste essentie,

Zou je kunnen zeggen luistert niet eens mee.

Is totaal oké.

We gaan rijmen vandaag.

Het leven zelf.

Dat wat je ook zou kunnen benoemen als jouw ware jij.

Die liefdevolle essentie.

Jij in je puurste vormloze vorm bent altijd oké.

Zoals ik in het begin al aangaf is het heel behulpzaam om af en toe gedurende je dag aan te haken op deze ruimtelijke ervaring waarin niets gewild wordt van iets.

Niets van iets willen is zo krachtig.

Een heel leven lang zijn we al gewend om telkens weer iets te willen van iets.

En nu komt daar moment na moment even een einde aan.

Ah,

Wie zegt me eigenlijk dat ik iets moet veranderen.

Is het niet veel prettiger om het leven te zien.

Het leven te leven.

Zoals dat leven zelf als het ware wil leven.

En dat is absoluut niet levensloos.

Misschien heb je het wel kunnen ervaren terwijl je in die ruimtelijkheid zakt.

Dat daar een zo vervullende energie aanwezig is.

Zo'n rust en ontspanning en tevredenheid.

Leven als het leven zelf brengt een enorm gevoel van tevredenheid.

En is dat niet waar we allemaal naar op zoek zijn.

Naar een tevredenheid in het leven.

Naar een rust en een ontspanning.

Een liefdevol gevoel.

Wat deze geleide meditatie met zich meebrengt is een verruiming van het bewustzijn.

In plaats van opgesloten te zitten in dat gevoel die ik te zijn met al zijn verhalen.

Al het drama wat in het leven lijkt af te spelen.

Wat ook een plek heeft natuurlijk.

Al dat drama en al die verhalen die we met ons meedragen krijgen door te luisteren naar deze opname.

En ook door vaker terug te keren naar deze opname.

Kom je als menselijke vorm in een meer natuurlijke flow van het leven terecht.

Wordt die controledrang minder.

En opent het hart zich.

En dat is zo mooi.

Wanneer dat hart zich opent,

Zul je mogen ervaren dat anderen daar ook baat bij hebben.

Daar waar je wellicht voorheen vast liep in contact met anderen.

Ontstaan totaal nieuwe situaties.

Meer begrip voor die ander.

Meer begrip voor jezelf.

Door telkens weer aan te haken op dat in het leven wat heel erg wijs is.

Het leven zelf is al zo wijs.

Veel wijzer dan die denkende gedachten.

En al die wetenschappelijke benaderingen.

Misschien kun je dat nu ook weer ervaren als die gedachten heel even aan de kant gaan.

Ruimtelijker worden.

Dat lijf transparant wordt.

Er niets is om op aan te haken.

Voel je het?

Ah ja,

Die ademhaling weer.

Die last valt als het ware in die ruimtelijkheid.

Al die zorgen die we zo gewend zijn te dragen.

Lossen op.

Het is alsof die menselijke vorm de ruimte wordt.

De ruimte wordt voor alles wat zich aandient.

En zodra er weer een verkramping ontstaat,

Zal er door vaker te luisteren naar deze boodschappen automatisch een herinnering weer naar boven komen.

Verkramping.

En tegelijkertijd dat in het leven wat oké is.

Wat liefdevol aanwezig is.

Wat ruimtelijk is.

En binnen die ruimtelijkheid kan alles zich aandienen.

Kunnen die emoties totaal aanwezig zijn.

Hoeft niets te worden weggedrukt.

In het begin kan dat nog wel spannend zijn.

Oeh,

Emoties.

Wat een angst.

Maar meer en meer door te blijven luisteren,

Wordt heel dat systeem zachter en zachter.

En zal het ook duidelijk worden dat het allemaal niet snel hoeft.

Je als menselijke vorm niet je best hoeft te doen om in totale verlichting te geraken.

Want oh,

Hoe vaak komt dat niet voor.

Als we eenmaal op dat zogenaamde spirituele pad terecht zijn gekomen.

Om ergens in de toekomst verlicht te willen raken,

Die gedachte.

Moment na moment.

Elke keer in het leven.

En ook en juist ook op die momenten dat het ingewikkeld lijkt.

Dat je als menselijke vorm totaal geïdentificeerd lijkt te zijn.

Als zijnde die ik die alles moet controleren.

Die verkramping.

Die opgeslotenheid.

Dat gevoel totaal in de wacht te zijn.

Boos te zijn op het leven.

Verdrietig.

Keer dan op die tijdloze momenten terug naar die opname en ontvang deze boodschap weer.

Of andere inspirerende boodschappen.

Dat in ieder geval wat met jouw menselijke vorm resoneert.

Waar word je helderder en helderder van.

Waar word je zachter en zachter van.

En val je niet alleen bij een slaap.

Ook prima.

Natuurlijk.

Maar met momenten is het heel erg behulpzaam om wakker te blijven.

Ook tijdens deze boodschap.

Om te blijven ervaren dat dat wat je werkelijk bent ruimtelijk is.

Wakker is.

Totaal aanwezig is.

Het leven zelf is.

Dat mysterieuze leven.

Dat wonder.

En alles is oké.

Natuurlijk.

Als dat niet lukt.

Als je merkt dat je totaal geïdentificeerd raakt of blijft.

En het niet goed lukt om deze beoefening aan te gaan.

Als dat allemaal heel erg lastig lijkt.

Dan is dat ook een perfecte expressie van het leven.

Als het even weer niet lijkt te lukken om het leven zelf te zijn.

Die ruimtelijke ervaring te ervaren.

Tijdens je dagelijkse bezigheden.

Kijk dan of het mogelijk is om terug te keren naar een van deze opnames.

En zie wat er gebeurt.

Al heel snel in het begin zagen we.

O ja.

Het leven brengt me tot de opname zelf.

Ah,

Mooi.

Wat een geschenk.

Het leven zelf wil blijkbaar.

Dat je als menselijke vorm meer helder aanwezig bent.

Minder in de war bent.

En dan weer in de war.

En dan weer helder.

Moment na moment.

En meer en meer.

En wellicht wel,

Ook al is het tijdloos,

Sneller en sneller.

Waar je voorheen misschien drie dagen boos werd op een ander,

Kan dat nu zich transformeren naar een paar minuten boosheid,

Boosheid.

Hele pure boosheid.

En een herinnering weer,

Die automatisch naar boven zou komen.

O ja.

Iets is oké.

En vanuit die ruimtelijke ervaring waarin het werkelijk voelbaar is dat iets onveranderlijk is en stabiel is.

En liefdevol is.

Vanuit die diepe ervaring ontstaat er in alle situaties een hele vlotte transformatie.

Misschien niet van de een op de andere dag.

En vanuit dat ik je gezien misschien niet snel genoeg.

Dat zou kunnen.

En dat zal hoogst waarschijnlijk ook zo zijn.

We willen liefst altijd snel van iets af.

Wat hier gecommuniceerd wordt,

Gaat juist over een totale acceptatie van dat wat is.

Het leven te zien zoals het zich toont.

Vanuit die ruimtelijkheid.

Vanuit dat wat niet veroordeelt.

Ah,

Maar dit en dat kan toch niet?

En plotseling is daar weer,

Die diepe wetendheid.

Dat dat wat je werkelijk bent,

Liefdevol,

Zacht en ontspannen is,

Ruimtelijk is,

Oordeelloos is.

Ja,

Ja,

Ja.

Maar en dat dan?

En meer en meer op die manier,

Elke keer weer,

Moment na moment,

Tijdloos,

Altijd,

Zal er ruimte ontstaan.

Een begrip voor het leven.

Zal het leven leven zoals het leven zelf wil leven,

Doorheen die menselijke vorm.

En zullen magische momenten ontstaan.

Als je vandaag je dag ingaat en je merkt dat er automatisch naar boven komt om weer heel even aan te haken op dat wat niet verandert.

Besef je dan dat het leven zelf heel erg behulpzaam is op dat moment en je een cadeau aanreikt.

Iets ontstaat vanzelf in die menselijke vorm op dat moment,

In jouw specifieke menselijke vorm.

Ah,

Wauw.

Waar voorheen altijd hetzelfde geleefd werd,

Ontstaat nu een opening.

Dat hart opent zich.

En liefde kan stromen doorheen de menselijke vorm,

Doorheen jouw specifieke menselijke vorm.

Zo mooi.

Ik wens je een hele mooie fijne dag,

Waarin die herinnering telkens weer naar boven mag komen.

En merk je dat je weer vastloopt,

Kom dan terug naar die opnaam.

En ook als je niet vastloopt,

Kan altijd helpen om te blijven luisteren.

Tot de volgende.